BEATA SZCZEPANIAK

Beata Szczepaniak (ur. 1988) jest rzeźbiarką i projektantką, absolwentką Wydziału Rzeźby i Działań Przestrzennych Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. Jest laureatką Nagrody Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz uczestniczką programów rezydencyjnych w Szanghaju, Osace i Monachium. Od kilku lat koncentruje swoją praktykę na pracy z ceramiką, traktując ją jako medium, które pozwala połączyć doświadczenie rzeźby z tradycją rzemiosła.

W centrum jej zainteresowań znajduje się forma rozumiana jako rezultat procesu. Artystka przyjmuje wobec materiału postawę badawczą, obserwując napięcie pomiędzy intuicją a kontrolą oraz moment, w którym materia zaczyna współtworzyć ostateczny kształt obiektu. Powstające realizacje sytuują się na pograniczu abstrakcji i cielesności. Biomorficzne formy przypominają organizmy pozostające w ciągłym ruchu - rozwijające się, pęczniejące, zanikające lub zatrzymane w chwili przemiany. Ich niejednoznaczność pozostawia odbiorcy przestrzeń do własnych skojarzeń i emocjonalnych interpretacji.

„Każda moja rzeźba to zapis dialogu między mną a materią, między intuicją a kontrolą, której materia wymaga.”

 Twórczość Beaty Szczepaniak rozwija się poprzez kolejne cykle, z których każdy bada inne aspekty relacji pomiędzy formą a doświadczeniem. „Niebieskie migdały” prowadzą widza w świat nieskrępowanej wyobraźni i biomorficznych organizmów zawieszonych pomiędzy wzrostem a transformacją. „Plac zabaw” wyrasta z intuicyjnej gry z kształtem, badając moment, w którym forma uwalnia się od funkcji i zaczyna żyć własnym życiem. Z kolei prezentowane na wystawie „Przedmioty melancholijne” odnoszą się do emocji i ich nieustannej zmienności, ukazując melancholię nie jako stan końcowy, lecz jako proces przemiany.

„W swoich pracach próbuję nadać formę czemuś, co z zasady formy nie ma – emocjom, uczuciom, atmosferze i relacjom międzyludzkim. Wewnętrzna konieczność nadania kształtu tym zjawiskom jest moją próbą porządkowania świata.”