Prezentowany obraz przedstawia równinny krajobraz ze strumieniem – widok, który często wracał w jego twórczości. Ciemna kolorystyka jest zawężona do dominującego tonu. W jego obrębie występuje duże zróżnicowanie walorowe. Ujęcie nawiązuje do twórczości Corota i barbizończyków. Andrzej Ryszkiewicz pisał o płótnach Sidorowicza jako o „wilgotnych i srebrzyście zamglonych”. Istotnie były doskonałym realizacji nastrojowego, realistycznego malarstwa nazywanego w kręgu szkoły monachijskiej Stimmungiem. Krajobrazy Sidorowicza to widoki, w których tylko pozornie nie dzieje się nic. Malarz drobnymi pociągnięciami pędzla wprowadzał w nich sztafaż, a przedstawiana przezeń przyroda w swojej monotonii jest bogata przez zastosowane gradacje barwy, faktury i efekty świetlne. Sidorowicz był artystą, który dożył zaledwie 35 lat. „Jeden z tych licznych w XIX wieku artystów, których wprawdzie za życia dosyć ceniono, ale którzy nie potrafili stworzyć sobie jakiejś znośnej egzystencji i bardzo młodo zmarli, zniszczeni biedą i załamani opuszczeniem” (Andrzej Ryszkiewicz, „Malarstwo polskie. Romantyzm – Historyzm – Realizm”, Warszawa 1989, s. 321-322). Sidorowicz wywodził się ze Lwowa. Uczył się w Wiedniu, a potem w Monachium (od 1871), gdzie wraz z Brandtem i Gierymskimi należał do tzw. sztabu (będącego elitarną częścią tamtejszej polskiej malarskiej społeczności). W tym okresie dzielił pracownię z Aleksandrem Kotsisem i Walerym Brochockim. Szczególnie ten drugi wpłynął na malarstwo pejzażowe Sidorowicza.