Zygmunt Rozwadowski w latach 1883-90 studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Jana Matejki. W latach 1891-93 uzupełniał wykształcenie w Monachium w popularnej prywatnej pracowni Antona Ažbego. Już jako student wystawiał swoje obrazy w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie i we Lwowie. Po studiach dzielił życie między Kraków, Lwów i posiadłość w Bączalu Górnym niedaleko Tarnowa. Współpracował z Janem Styką i Wojciechem Kossakiem przy tworzeniu „Panoramy racławickiej”, „Golgoty”, „Panoramy siedmiogrodzkiej” i „Męczeństwa chrześcijan”. Najmocniej kojarzony jest z lwowskim Związkiem Artystów Polskich i Towarzystwem Przyjaciół Sztuk Pięknych. Oprócz działalności malarskiej Rozwadowski również był legionistą. Po wybuchu Wielkiej Wojny wstąpił do Legionów Polskich Józefa Piłsudskiego. W formacji służył od października 1914 roku, w Departamencie Wojskowego Naczelnego Komitetu Narodowego, potem jako wachmistrz 1. pułku. Malarz w 1915 roku zaprojektował czapki: „wyższe od dotychczasowych, wzorowane na czapkach ułanów Królestwa Polskiego i powstania listopadowego z kokardą i dużym orłem w koronie” (Zdzisław Żygulski jun., Henryk Wielecki, Polski mundur wojskowy, Kraków 1988, s. 103). Rozwadowski w naturalny sposób był kontynuatorem romantycznej linii malarstwa historycznego. Temat jeźdźca na koniu rozpoczyna się w sztuce polskiej wraz z twórczością Aleksandra Orłowskiego i Piotra Michałowskiego. Artyści ci i ich następcy przedstawiali wojskowych i jeźdźców, pielęgnując mit wolności Polaków i narodowego oręża. Prezentowane dzieło wpisuje się w emblematyczne wizerunki dostojnych jeźdźców wypracowane przez Rozwadowskiego.