W późnych portretach czy martwych naturach Wojciech Weiss przemyca pewnego rodzaju pesymizm podkreślający ich wanitatywny charakter właściwy holenderskim mistrzom XVII wieku. I tak "począwszy od połowy lat 20. w sztuce Weissa rysuje się swoista dychotomia. Z jednej strony ścisły kontakt z naturą doprowadza (…) w latach 30. do postawy jawnie panteistycznej, z drugiej artysta coraz bardziej izoluje się w swej pracowni, gdzie powstają akty i martwe natury" (Łukasz Kossowski, Wojciech Weiss, Warszawa 2006, s. 79). Jak pisze dalej autor zostaje "malarz(…) pozbawiony słoneczności natury żywej, zamknięty w płytkiej przestrzeni atelier wśród piętrzących się płócien i blejtramów…". Powstały w latach 40. XX stulecia portret Wandy Muchy wydaje się znakomicie wpisywać w wyżej zarysowane tendencje. Modelka, jak i przestrzeń wokół niej ukazane zostały w monochromatycznej, przygaszonej kolorystyce. Sportretowana była matką znanej malarki, Janiny Muszanki-Łakomskiej. Weiss przedstawił ją na tle ciemnozielonej kotary, być może w swojej pracowni. Ów portret wpisuje się w cały szereg wizerunków tworzonych w tej właśnie dekadzie. Późne portrety malarza generalnie nie operują już nasyconą, żywą kolorystyką, acz nie tracą przez to na sile oddziaływania.