Akty Wojciecha Weissa Wojciech Weiss przyszedł na świat w Leordzie na Bukowinie, w Rumunii, jako syn kolejarza. Kształcił się początkowo we Lwowie, a następnie – po przeprowadzce rodziny na Podgórze – uczęszczał do gimnazjum w Krakowie. Od 1891 roku pobierał lekcje rysunku w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, której dyrektorem był wówczas Jan Matejko. Rok później, dzięki jego przychylności, Weiss został przyjęty bezpośrednio na drugi rok studiów. Kształcił się pod okiem mistrza aż do jego śmierci w 1893 roku, a po objęciu szkoły przez Juliana Fałata tworzył pod wpływem impresjonistów. Naukę zakończył w majsterszuli Leona Wyczółkowskiego w 1898 roku. Jeszcze w tym samym roku wziął udział w wystawie „Sztuki” oraz rozpoczął współpracę z krakowskim „Życiem”. W czasie edukacji odbył pierwszą podróż po Europie i odwiedził Paryż. Zachwyt francuską stolicą i jej kulturą, a także spotkanie ze Stanisławem Przybyszewskim, wzbudziły w nim oraz w jego twórczości dekadenckie tendencje ekspresjonistyczne. Ponownie odwiedził Paryż w 1899 roku, zajmując pracownię przy impasse du Maine, w sąsiedztwie francuskiego rzeźbiarza Antoine’a Bourdelle’a. Dwa lata później wyjechał na stypendium do Florencji, a następnie przeniósł się do Rzymu, gdzie również pobierał nauki malarskie. Był to okres silnych inspiracji kulturą pogańską oraz licznych podróży po Italii. Po powrocie, w 1904 roku, wraz z ojcem kupił dom w Kalwarii Zebrzydowskiej i wynajął pracownię w Krakowie. Od 1907 roku był wykładowcą, następnie profesorem nadzwyczajnym i zwyczajnym, aż w końcu został rektorem krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Wykładał także w prywatnej Szkole Sztuk Pięknych dla Kobiet, zasiadał w zarządzie Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie oraz pełnił funkcję prezesa „Sztuki”. Okres dwudziestolecia międzywojennego obfitował w twórczości Wojciecha Weissa w liczne akty, martwe natury i pejzaże, utrzymane w duchu dawnych mistrzów, a zarazem niepozbawione refleksów nowoczesnych prądów w sztuce, takich jak francuski impresjonizm. Artysta często odwiedzał wówczas południe Europy, szczególnie Niceę, gdzie mieszkała jego siostra Aneri (Maria Sperling), również malarka. Akty zajmują wyjątkową pozycję w twórczości Weissa, stanowiąc temat, z którym kojarzona jest przede wszystkim jego działalność malarska w okresie międzywojennym. Zainteresowanie aktem pojawiło się jednak znacznie wcześniej – już na początku drogi twórczej artysty. Wówczas tematyka ta stanowiła jedną z wielu typowo akademickich inspiracji, pozwalających na analizę modela, jego anatomii oraz fizycznych aspektów budowy ciała. W późniejszym okresie Weiss rozwinął zdobyte doświadczenia, nadając im odmienny charakter. Tak o przedstawieniach nagich kobiet w twórczości malarza pisał Stanisław Świerz: „Z tych ruchów leżących – leniwych i miękkich, z odpoczynku ciał smukłych i elastycznych, rzuconych od niechcenia na biel prześcieradeł lub wwiniętych w kąt kanapy, z nonszalancją niedbale wygiętych ud i bioder, z prowokacji małych, okrągłych, wyrzuconych w przód piersi, z kokieterii wciśniętych pod siebie nóg Weiss wydobył nieskończone bogactwo motywu…” (Stanisław Świerz, Wojciech Weiss, „Sztuki Piękne” 1925–1926, nr 4). Oferowany akt kobiecy z pomarańczą autorstwa Wojciecha Weissa jest wybitnym przykładem unikatowych przedstawień kobiet w jego twórczości. W wizerunkach takich jak prezentowane dzieło dostrzega się szczególną żywotność i ukryty ruch, skryty pod płaszczem pozornej statyki. Przedstawienia te stają się dla malarza polem do poszukiwań nowych rozwiązań kolorystycznych i świetlnych, zapoczątkowanych już w kalwaryjskim sadzie około 1915 roku. Stanowią one bezpośrednie odwołanie do dorobku francuskich impresjonistów. W przesyconych subtelnym erotyzmem figurach Weissa wyraźnie dostrzegalna jest wyjątkowa wrażliwość na barwę i światło. Alabastrowa powierzchnia ciała modelki interesująco kontrastuje z ciepłą, soczystą pomarańczą trzymaną przez kobietę. Weiss – niczym Renoir czy Monet – ukazuje alternatywną strukturę otaczających go form, poszukuje światła i wręcz podąża za nim.