Urodzony w 1941 w Permie Władymir Owczynnikow należał do grona rosyjskich nonkonformistów. Mianem tym określa się artystów, których sztuka funkcjonowała poza oficjalną polityką kulturalną Związku Radzieckiego w okresie zwyczajowo ujętym w ramy lat 1953-86, czyli od śmierci Józefa Stalina po Pierestroikę i Głasnost. Władymir Owczynnikow nigdy nie otrzymał dyplomu akademii sztuk pięknych, ale był związany z artystycznym środowiskiem dzisiejszego Petersburga poprzez pracę przy dekoracjach w Ermitażu, Teatrze Maryjskim i licznych kościołów. Jego pierwsza wystawa odbyła się w 1964 w jednej z galerii Ermitażu w towarzystwie pięciu innych artystów: Michaiła Szemiakina, Galiny Krawczenko, Olega Liagaczewa i Władymira Uflanda. Był jednym z pierwszych artystów radzieckiego podziemia artystycznego, który otrzymał zgodę na zorganizowanie oficjalnej wystawy – w latach 1974 i 1975. Jego sztuka eksplorowała obszar figuratywnego realizmu. W latach 70. często przedstawiał sceny z codziennego życia miasta, choć w jego pracach doszukać się można subtelnych rysów mitologicznych czy biblijnych. W późniejszym okresie chętnie sięgał po motywy literackie.