Pejzaże i studia pejzażowe są świadectwem tego, jak silnie Tadeusz Makowski uległ wpływowi Jana Stanisławskiego oraz jak bardzo pragnął być wierny wskazaniom swojego mistrza. Stanowią one również dowód głębokiego emocjonalnego stosunku, jaki łączył ucznia z mistrzem. We wszystkich pejzażach Makowskiego z okresu studiów widać rzetelną pracę nad pogłębianiem wartości koloru, uwzględnianiem światła oraz wydobywaniem nastroju właściwego polskiemu krajobrazowi. Widać także, jaką szkołę przeszedł młody adept sztuki u boku swojego mistrza, obcując bezpośrednio z naturą, oraz jak wiele wyniósł z zajęć w jego „klasie” — szczególnie w zakresie wrażliwości i wyczulenia oka na kolor. Pejzaż z Normandii, utrzymany w niemal monochromatycznej gamie, jest przykładem subtelnych poszukiwań kolorystycznych. Artysta wydobywa w nim kształt i plastykę nie poprzez linię czy kontrast, lecz przez wibracje i natężenie koloru w obrębie jednej gamy barwnej. Obraz ten stanowi dowód na to, że Makowski był zarówno lirykiem, jak i kolorystą.