Tadeusz Boruta urodził się w 1957 w Krakowie. Należy do grona tych artystów, dla których malarstwo jest nie tylko językiem, lecz także sposobem poznania. Studiował malarstwo na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie w 1983 uzyskał dyplom z wyróżnieniem w pracowni Stanisława Rodzińskiego. Równolegle ukończył filozofię na Papieskiej Akademii Teologicznej w 1984. Ta podwójna formacja – artystyczna i filozoficzna – wyznaczyła kierunek jego dalszej drogi: poszukiwanie obrazu, który nie tylko opisuje świat, lecz również dotyka jego sensu. Od 2004 Tadeusz Boruta związany jest z Uniwersytetem Rzeszowskim, gdzie prowadzi Pracownię Malarstwa Monumentalnego, a od 2010 kieruje Zakładem Malarstwa. W 2013 otrzymał tytuł profesora. Jako malarz, teoretyk i pedagog pozostaje wierny figuracji – rozumianej nie jako nostalgiczny gest powrotu do tradycji, lecz jako świadomy wybór drogi wiodącej ku człowiekowi. W jego sztuce ciało i duch nie stoją w opozycji, przeciwnie – tworzą nierozerwalną całość, której obraz ma moc przywracania godności. W latach 80. Tadeusz Boruta był jednym z animatorów Ruchu Kultury Niezależnej, skupiającego artystów poszukujących wolności poza oficjalnym, upolitycznionym obiegiem. W tym kontekście jego malarstwo nabierało wymiaru etycznego – stawało się formą sprzeciwu wobec dehumanizacji. Wystawa „W stronę osoby”, współorganizowana przez Tadeusza Borutę w 1985, była jednym z pierwszych manifestów tzw. figuracji podmiotowej – nurtu, który w centrum sztuki stawiał człowieka jako osobę, nie jako pretekst dla formy. Krytyka odczytała to wówczas jako gest obrony podmiotowości, próbę odzyskania w sztuce miejsca dla ludzkiego doświadczenia. Tadeusz Boruta, świadomy estetycznych mód, konsekwentnie rozwija własny język malarski. W jego obrazach – od cykli pasyjnych po monumentalne wizje apokaliptyczne – powraca temat relacji człowieka z Bogiem, z drugim człowiekiem i z samym sobą. Bohater jego płócien, często nagi i bezbronny, balansuje pomiędzy duchowym napięciem a materialnym ciężarem istnienia. Kompozycje Tadeusza Boruty, inspirowane tradycją renesansu i klasycyzmu, nie są rekonstrukcją dawnych form, lecz próbą ich przefiltrowania przez współczesną świadomość – zranioną, niepewną, poszukującą. W refleksji teoretycznej Tadeusz Boruta podkreśla, że sztuka nie powinna zatracać swego metafizycznego wymiaru. Dla niego obraz ma znaczenie symboliczne – pozwala człowiekowi na moment zatrzymać się w biegu rzeczywistości, doświadczyć dystansu, który otwiera na sens. „Tylko sztuka figuratywna – pisał – daje wyraz naszej egzystencjalnej prawdzie”. To przekonanie nie jest jedynie deklaracją estetyczną, lecz egzystencjalną: wynika z wiary, że obraz może być miejscem spotkania – z drugim człowiekiem, z tajemnicą, z samym sobą. Dorobek Tadeusza Boruty obejmuje dziesiątki wystaw indywidualnych i setki zbiorowych, w Polsce i za granicą. Jego prace znajdują się w zbiorach najważniejszych muzeów narodowych. Jest również autorem książek o sztuce: „Szkoła patrzenia”, „O malowaniu duszy i ciała” oraz „Figur-racja”. Każda z nich stanowi próbę zrozumienia relacji między formą a duchowością, między aktem twórczym a odpowiedzialnością artysty. Twórczość Tadeusza Boruty, zakorzeniona w doświadczeniu wiary, filozofii i historii, pozostaje wciąż dialogiem – z tradycją, z czasem, z człowiekiem. To sztuka, która pyta o sens obrazu, ale jeszcze bardziej o sens bycia.