„Współczesna cywilizacja zafundowała nam tyle gróźb, z groźbą atomowej zagłady na czele, że sądzę, iż podstawowym zadaniem artystów w tej chwili jest: o s t r z e g a ć. I to właśnie chcę robić. Moje obrazy nie mówią o urokach świata, a przestrzegają przed najgorszym, przed obłędem, przed dehumanizacją (…) Moje intencje są jasne i wydaje mi się, że przy dobrej woli dadzą się zgodnie z moimi zamierzeniami odczytać. Obawa wynikająca z troski i miłości to zupełnie coś innego niż przerażenie”. Rajmund Ziemski Rajmund Ziemski jest o tyle ciekawą osobowością artystyczną, że łączy w sobie tradycję kolorystyczną z antysocjalistycznym buntem, kiedy to koloryzm z doktryną socjalistyczną do pewnego stopnia się układał (o ile treści były poprawne). Ten znakomity uczeń Jana Cybisa po trzech latach aspirantury został jego asystentem, a swoje prace po raz pierwszy zaprezentował szerszemu gronu odbiorców podczas wystawy w Arsenale w 1955. Jak zauważyła Bożena Kowalska, oddalił się od postimpresjonizmu jeszcze bardziej niż jego rówieśnicy, tacy jak chociażby Jacek Sempoliński czy Tadeusz Dominik, gdy pisała: „Mimo zachowanej wobec koloryzmu lojalności czystość jednoimiennej intencji uległa kilkakrotnym mutacjom. Ziemski bowiem, który pod koniec lat pięćdziesiątych przeszedł na pozycje bezprzedmiotowości, zbliżał się kilkakroć do malarstwa materii, a także prowadził (ok. 1965 r.) próby łączenia go z fotografią, dążąc do ewokowania spięć pomiędzy fikcją malarską a rzeczywistością fotograficzną”. (Bożena Kowalska, Polska awangarda malarska 1945-1980. Szanse i mity, Warszawa 1988, s. 124-125). Jak mówił sam Ziemski, pragnął być jak najbardziej zaangażowany w problematykę swojego czasu i chciał tej problematyce dać wyraz poprzez poszukiwanie najbardziej adekwatnych form. Temu w obrazie służył znak, tak konsekwentnie przez niego implementowany i rozwijany na przestrzeni twórczego rozwoju. W myśl koloryzmu, poszukiwania układów kolorystycznych, dążących do „czystej formy” wiążą się z ingerowaniem w strukturę i fakturę kolorystyczną dzieła, podobnie w swoich artystycznych poszukiwaniach poczynał sobie Ziemski. Efektem są prace skomplikowane i dalekie od powierzchownego estetyzmu. Obok znaku głównym motywem w twórczości Ziemskiego jest pejzaż. Jako słowo pojawiający się w tytułach obrazów sporadycznie od 1957, a już od 1959 nagminnie, w towarzystwie dowolnie dobieranej cyfry łamanej przez prawdziwą datę. Zbigniew Taranienko pisał o pejzażu Ziemskiego jako o „residuum form, inspirujących do konstruowania interesującego go właśnie znaku” i przytacza słowa samego artysty: ‘W okresie Arsenału, a zresztą i później w latach 56 i 57 moje obrazy bliskie były malarstwu figuratywnemu; obracałem się w świecie realiów znanych, realia te wystarczały jeszcze treściom, które chciałem przekazać. Ale z czasem okazało się, że dla spraw, jakie mam do powiedzenia, dla treści, jakie chcę w swoich obrazach zamknąć, muszę znaleźć formy będące czymś w rodzaju syntezy, formy obiektywnie kreujące, a nie powtarzające otaczający świat; formy, których sugestywność odpowiadałaby zamierzonemu celowi. Inspiracji szukałem w pejzażu” (Zbigniew Taranienko, katalog wystawy Rajmund Ziemski. Malarstwo – lata 60., 26.02. – 16.03.2014, Galeria DAP, Warszawa). O konsekwencji i determinacji w dążeniach twórczych Ziemskiego świadczy jego ogromna spuścizna licząca ok. tysiąca prac olejnych i „niezliczone” ilości rysunków i szkiców, oraz przedział czasowy, w jakim artysta pochylał się nad zaledwie kilkoma zagadnieniami. Świetnym przykładem jest prezentowany w katalogu „Pejzaż 33/75”, zdecydowanie odległy estetycznie od pierwszych jego pejzaży, a jednocześnie przybliżający odbiorcę do ewolucji kolorystycznych i formalnych poszukiwań malarza. Z Akademią Sztuk Pięknych w Warszawie Ziemski związał swoją karierę na stałe, od zakończenia własnych studiów w 1955, przez długie lata wykonując pracę pedagogiczną. W 1983 uzyskał stopień profesora nadzwyczajnego, a w 1990 profesora zwyczajnego. W tym czasie wypuścił ze swojej pracowni kolejne pokolenie artystek i artystów poszukujących swojego własnego języka artystycznego i w różnym stopniu kontynuujących linię kolorystycznej tradycji malarskiej. W trakcie swojej kariery Ziemski pełnił również funkcję sekretarza generalnego Związku Polskich Artystów Plastyków. Otrzymał wiele prestiżowych nagród, jedną z nich była ceniona przez artystę najwyżej nagroda im. Jana Cybisa, przyznana Ziemskiemu w 1978.