Już w pierwszych znanych pracach, związanych jeszcze z figuracją (mocno jednak uproszczoną), jak np. cykl „Ptaki” z lat 1957-58, Ziemski wykazał duże zainteresowanie kolorem i fakturą. Stały się one od późnych lat 50. głównym problemem jego malarstwa, które osiągnęło granice abstrakcji. W latach 60. wykrystalizowała się jego najbardziej rozpoznawalna stylistyka, kojarzona z raczej ciemną tonacją barwną, operującą kontrastem gładkich płaszczyzn i włóknistych impastów, które przyjmują często formy jakby narośli (często w krytyce używa się terminu „liszaje”). Najlepiej stylistyka ta wyraziła się w obrazach olejnych, ale świetne rezultaty dała także w pracach na papierze (tusz, akwarela, gwasz). Artysta konsekwentnie tytułował te dzieła „Pejzażami”, uzupełniając o datę i numer porządkowy powstania kompozycji. Badacze nazwali ten rodzaj krajobrazu „pejzażem wewnętrznym”, tylko częściowo wyprowadzonym z postrzegania zmysłowego; otwartym na subiektywne i indywidualne skojarzenia i interpretacje. Od początku lat 70. Ziemski zaczął rozjaśniać paletę, coraz częściej stosując czyste, wręcz krzykliwe w swej intensywności i zgrzytliwe w zestawieniach barwy. Motywy zaś stały się mniej amorficzne, a niekiedy wręcz podporządkowane geometryzującym granicom wyrazistego konturu. Do takich właśnie prac należy prezentowany w katalogu „Pejzaż 30/76”. Jak w szeregu innych dzieł Ziemskiego powstałych około połowy lat 70., odnajdujemy tutaj dość wyraziste w krajobrazowych skojarzeniach formy: jakby zapałczane pnie drzew, naprzemiennie z masywami ni to domów, ni to skał. Praca ma niezaprzeczalnie dekoracyjny charakter i optymistyczną ekspresję ciepłych, wręcz gorących, i nasyconych barw. W kolejnych latach artysta odszedł od klarowności form ku dawniejszej amorficzności, pozostając jednak przy bogatszej, intensywniejszej i ciepłej. „Pejzaż 30/76” reprezentuje więc krótki, lecz doniosły i owocny etap twórczych poszukiwań Ziemskiego.