„Pejzaż 22/75” to dzieło Rajmunda Ziemskiego, które pochodzi z barwnego etapu jego twórczości lat 70. W swoich „pejzażach” Ziemski z upodobaniem zestawiał partie o zróżnicowanej kolorystyce i fakturze. W tej dekadzie prace artysty zyskały żywą kolorystykę, nadal jednak stanowiły pomost pomiędzy realną abstrakcją a figuracją, którą sugeruje tytuł. W rzeczywistości nieprzedstawiające dzieła są raczej krajobrazami wewnętrznymi, odbiciem marzeń, snów, indywidualnych emocji, czasem niepokojów. Uniwersalne, magiczne znaczenie zyskiwały wtedy jedynie, gdy autor powiększał ich rozmiary, akcentował hieratyczność – upodobał sobie pionowy prostokąt, gdzie strzelistość całości często podkreślał wertykalny „kręgosłup”, forma „szkieletowa” (niedwuznacznie kojarząca się z obrazem Pollocka Katedra, 1960; Pejzaż 45/61; Pejzaż 60/64). Rajmund Ziemski ukończył studia w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w 1955 w pracowni Artura Nachta-Samborskiego i przez kilkadziesiąt lat był profesorem tej uczelni. Debiutował na „poodwilżowej” wystawie w „Arsenale” w 1955. Na przełomie lat 50. i 60. współpracował z Galerią Klubu Krzywego Koła. W 1979 otrzymał Nagrodę im. Jana Cybisa. Jego obrazy znajdują się w Muzeum Narodowym w Warszawie, Krakowie i Poznaniu oraz w wielu kolekcjach w kraju i za granicą.