Rafał Malczewski był wybitnym polskim malarzem, rysownikiem, pisarzem i felietonistą, a także taternikiem, narciarzem i popularyzatorem Tatr oraz sportu. Jego twórczość, szczególnie z lat 20. XX wieku, ściśle związana była z Zakopanem i kulturą Podhala, co znalazło odzwierciedlenie w jego malarstwie, literaturze oraz działalności sportowej. Malczewski urodził się 24 października 1892 roku w Krakowie jako syn wybitnego malarza Jacka Malczewskiego i Marii z Gralewskich. Wychowywał się w artystycznym środowisku, co niewątpliwie wpłynęło na jego przyszłą twórczość. Po ukończeniu gimnazjum św. Jacka w Krakowie, w latach 1910–1915 studiował w Wiedniu filozofię, architekturę i agronomię. Choć nie ukończył żadnej z tych uczelni, zdobyta wiedza i doświadczenia z pewnością wpłynęły na jego późniejszą działalność artystyczną. Malarstwa uczył się głównie samodzielnie, korzystając z rad ojca oraz obserwując jego pracę. W 1917 roku Malczewski przeprowadził się do Zakopanego, gdzie szybko stał się integralną częścią tamtejszej bohemy artystycznej. Zakopane, będące wówczas centrum życia kulturalnego i intelektualnego Polski, przyciągało wielu artystów, pisarzy i intelektualistów. Malczewski nawiązał tam liczne kontakty, m.in. ze Stanisławem Ignacym Witkiewiczem (Witkacym), co miało istotny wpływ na jego twórczość. Jego fascynacja kulturą Podhala przejawiała się nie tylko w malarstwie, ale także w literaturze i działalności społecznej. Malczewski był zapalonym taternikiem i narciarzem. W 1910 roku został członkiem Tatrzańskiego Towarzystwa Narciarzy, a w 1917 roku podjął czwartą próbę wejścia na Zamarłą Turnię wraz ze Stanisławem Bronikowskim. Wyprawa ta zakończyła się tragicznie – Bronikowski zginął podczas wspinaczki, co głęboko wpłynęło na Malczewskiego. Mimo tego wydarzenia kontynuował swoją działalność sportową, popularyzując Tatry i sporty górskie poprzez swoje felietony i opowiadania. Lata 20. XX wieku to okres najbardziej intensywnej i twórczej działalności Malczewskiego. Jego malarstwo z tego czasu charakteryzuje się połączeniem tradycji podhalańskiej z nowoczesnymi trendami w sztuce, takimi jak ekspresjonizm, kubizm czy futuryzm. Artysta często przedstawiał pejzaże Tatr i Podhala, ukazując zarówno piękno natury, jak i wpływ nowoczesnej cywilizacji na tradycyjny krajobraz. Tematykę góralskich chat osadzonych w zimowym pejzażu Rafał Malczewski malował od początku lat 20. Później, od 1927 roku, zapewne pod wpływem własnych doświadczeń (natury raczej sportowej niż artystycznej), artysta zacznie coraz częściej tworzyć czyste pejzaże, których głównym bohaterem stanie się śnieg – miejscami jaśniejący czystą bielą, partiami srebrzysty czy różowawy. W prezentowanej pracy artysta przedstawia w dość tradycyjnej konwencji zimowy pejzaż zakopiański, ukazany w szerokim, horyzontalnym ujęciu. Kompozycja opiera się na wyraźnym podziale na plany: w części pierwszej rozciąga się ośnieżona przestrzeń przedpola z prostym drewnianym ogrodzeniem, w planie środkowym biegnie linia drogi lub zagrody, natomiast tło wypełniają zabudowania wiejskie o stromych dachach, częściowo przykrytych śniegiem. Układ architektury jest zwarty, a bryły domów i stodół potraktowane zostały syntetycznie, z wyraźnym uproszczeniem form. Artysta posługuje się oszczędną, lecz przemyślaną gamą barwną, opartą na zestawieniu ciepłych beżów, ochry i brązów zabudowy z chłodnymi bielami i błękitami śniegu oraz głębokim, nasyconym tonem nieba. Śnieg nie jest jednolitą plamą – jego powierzchnia została zróżnicowana subtelnymi przejściami walorowymi, co pozwala oddać światło zimowego dnia i strukturę terenu. Cienie rzucane przez ogrodzenie i elementy krajobrazu budują rytm kompozycji i porządkują przestrzeń. Widoczna jest tendencja do geometryzacji brył oraz klarownego porządkowania przestrzeni, charakterystyczna dla wczesnego okresu twórczości Rafała Malczewskiego. Obraz łączy obserwację konkretnego motywu z dążeniem do syntetycznego, dekoracyjnego ujęcia pejzażu, stanowiąc reprezentatywny przykład jego zainteresowania tematyką zimowego krajobrazu i architektury wiejskiej.