Zdaniem krytyki Piotr Janas stał się protagonistą nowej fali surrealizmu. W istocie malarstwo artysty silnie konotuje z XX-wiecznym nurtem nadrealistycznym, a stylistycznych podobieństw należy doszukiwać się chociażby w twórczości Jerzego Tchórzewskiego – mistrza artysty. To właśnie w jego pracowni Janas ukończył warszawską Akademię Sztuk Pięknych w 1996. Wątki surrealizujące autor łączy z wiedzionym pełnym pasji gestem malarstwem materii. Wielkoformatowe zazwyczaj płótna Piotra Janasa wypełniają nieokreślone, organiczne kształty rozpływające się na ekspresjonistycznie malowanych płaszczyznach. Te nierzadko powstają w wyniku przypadku: eksperymentalnego rozlania farby czy odciśnięcia się drugiego płótna. W tą abstrakcyjną przestrzeń twórca włącza elementy zaczerpnięte z rzeczywistości. Sam Janas skwitował ten zabieg następująco: „Ciekawy jest dla mnie moment przemiany, kiedy farba łudząco przypomina jakąś inną substancję i jak dobry aktor na scenie zamienia się w bohatera tak, że widz zapomina o tym, że jest to tylko aktor i zaczyna mu wierzyć” (https://culture.pl/ pl/tworca/piotr-janas, dostęp: 10.05.2022). Prezentowana kompozycja z 2017 przynależy do serii najbardziej rozpoznawalnych i docenionych przez krytykę prac Piotra Janasa. Na wieloformatowym płótnie artysta przedstawił nieokreśloną formę, przywodzącą na myśl fragment skomplikowanej maszynerii. Towarzyszą jej płynne, amorficzne kształty, przypominające cielesne powłoki albo głębiej – oglądany pod szkłem mikroskopu preparat. Janas w charakterystyczny dla siebie sposób skontrastował tu czerwienie i róże związane ze światem organicznym z ciemną i brudną barwą maszyny kojarzącą się z tym, co martwe czy grzeszne. Obraz fascynuje głębią, która jednocześnie odpycha i przyciąga widza.