Przywołując mit Minotaura – jedną z najwcześniejszych kronik bestialstwa – Piotr Janas za pomocą mrocznej ironii odnosi się do zagadnienia wrażliwości ciała i sprzecznych emocji obejmujących jednocześnie poczucie siły i dumy oraz wstrętu do seksualności i męskości. Kompozycję wieńczą od góry niepokojące, mechaniczne formy zardzewiałych ostrosłupów, przechodzące w organiczne kształty stopione z lustrzanymi smugami różu. Przebijają je bydlęce pierścienie nosowe, złowrogo górujące nad rozmieszonymi symetrycznie dwiema parami jąder. Prezentowana praca była jednym z dziewięciu obrazów eksponowanych w nowojorskiej galerii Bortolami w 2013. Te wielkoformatowe kompozycje Piotra Janasa oscylują na granicy między pięknem a groteską. Formy określone przez artystę jako „postaci” lub „autoportrety”, poddane zostały brutalnym zabiegom – rozciąganiu, przekłuwaniu, rozcinaniu... Ostre, mechaniczne linie przebijają oscylujące na granicy abstrakcji formy, które przywodzą na myśl narządy, płyny ustrojowe i workowate części ciała. Artysta celowo ubiera je w niejednoznaczność. Obrazy Janasa przywołują wyimaginowany świat, który rozpięty jest pomiędzy koszmarem i snem, wnętrzem i zewnętrzem, cielesnością i umysłem. Recenzentka gazety „New York Times”, Roberta Smith, tak opisywała swoje wrażenia z nowojorskiej wystawy: „najnowsze dokonania Piotra Janasa to aluzyjne pastisze gromadzonych przez artystę idei i przeciwstawnych konwencji. (…) Obrazy pana Janasa stanowią niesforną wypadkową symboliki faktury Abstrakcyjnego Ekspresjonizmu, rozdętych, różowych jak guma do żucia Surrealistycznych form i metalicznych elementów o złowrogiej, geometrycznej, Konstruktywistycznej naturze. Konstruktywne kolce i włócznie dręczą mięsiste organy i wnętrzności surrealistów, penetrując je i napinając jak krucyfiksy. Rozwodnione pociągnięcia pędzla, przeważnie krwistoczerwone, potęgują gwałtowność kroplami i nagłymi rozbryzgami. Prezentują melanż precedensów: Dalí, Tanguy, Wols, Bacon, Schnabel”.