Pinchas Burstein urodził się w 1927 w Nowym Sączu. Dorastał jako syn piekarza w tradycyjnej rodzinie żydowskiej. Gdy Niemcy wkroczyli w 1939, rodzina została aresztowana, a jego dzieciństwo zostało brutalnie przerwane, gdy nadeszła wojna. Młody artysta przeszedł przez getta, obozy pracy i Auschwitz. W tym trudnym okresie stracił całą rodzinę i doznał ciężkich urazów. Stracił nogę, ale ocalał jako jedyny z całej rodziny. Poprzez sztukę konfrontował się z doświadczeniem okrucieństwa na własnych warunkach, a swoją działalność nazywał „malarstwem prawdy”. Brutalność i autobiograficzność figuracji Maryana od początku były niezwykle osobiste i dosadne, a siła przekazu jego dzieł wypływała bezpośrednio z traumatycznych przeżyć oraz jego tożsamości. Jego siła jako artysty polega na konfrontacji z udręką bez uciekania się do kategorii, które ją porządkują, a tym samym oswajają. W 1947 opuścił kraj i rozpoczął edukację artystyczną w Bezalel Art Institute. W 1950 przeniósł się do Paryża, gdzie zapisał się do École des Beaux-Arts i studiował grafikę w pracowni Fernanda Légera. W 1956 nawiązał współpracę z prestiżową Galerie de France. W 1961 wyjechał do Stanów Zjednoczonych, aby uczestniczyć w weselu brata swojego przyjaciela, Irvinga Petlina, i zatrzymał się w domu Hermana Spertusa. Wówczas nawiązał relacje z amerykańskim środowiskiem artystycznym, a Allan Frumkin został jego amerykańskim marszandem. Już w kolejnym roku Maryan wyemigrował do Nowego Jorku. Paryż stał się dla niego niewystarczający – jego sztuka nie przystawała do nurtów dominujących we Francji. Mimo że był tam już dobrze znany i szanowany, pozostawał artystą osobnym. Allan Frumkin prowadził galerie zarówno w Nowym Jorku, jak i w Chicago. Ukształtował dalszą karierę Maryana, dbając o obecność jego prac w amerykańskich kolekcjach prywatnych oraz czołowych instytucjach, takich jak MoMA czy Guggenheim w Nowym Jorku. Warto również wspomnieć, że dzieła Maryana znajdują się w zbiorach Centre Georges Pompidou w Paryżu, Art Institute of Chicago oraz Smithsonian Institution w Waszyngtonie. Retrospektywne wystawy jego twórczości zorganizowano m.in. w Spertus Museum w Chicago, Musée d’Art et d’Histoire du Judaïsme w Paryżu oraz Museum of Contemporary Art North Miami. Maryan jest uznawany za jednego z ojców Nowej Figuracji i jednego z pionierów tego nurtu. Jego pozycja pozostawała jednak zawsze wyjątkowa. Od wczesnych lat paryskich aż po okres nowojorski był outsiderem, którego twórczość nie mieściła się w ramach żadnej szkoły. Bezpośredniość i dosadność prac Maryana wyrastały ze skupienia na własnym doświadczeniu. Instynktowna reakcja na świat stanowi fundament całej jego twórczości. Zarazem jednak prywatne „kim jestem” nieustannie przenika się z obszarem zbiorowego „kim jesteśmy”. Maryan tropi siebie i nas z brutalną szczerością, bez taryfy ulgowej. Posługuje się konwencją teatralną, by mówić o rzeczach głęboko ludzkich, unikając przy tym humanistycznego moralizowania. Lata 70. to szczególny, a zarazem najtrudniejszy rozdział w artystycznej biografii Maryana. W 1971, gdy pozostawał pod opieką psychiatry, który zalecił mu posługiwanie się rysunkiem jako formą komunikacji, wypełnił dziewięć szkicowników autobiograficznymi rysunkami w czarnym tuszu. Były to rysunki rodziny sprzed aresztowania i po nim, sceny krzyku i przemocy, szkielety oraz ukrzyżowania. Był to zapis wewnętrznego świata człowieka, który przez całe życie niósł w sobie niewyobrażalne doświadczenie. Malarstwo z tego okresu ulega charakterystycznej przemianie: żywiołowa energia malarskiego gestu – typowa dla obrazów z połowy lat 60. – ustępuje miejsca śmiałemu konstruowaniu postaci na tle jednolitego koloru. W cyklu „Personnages” przedstawienia coraz wyraźniej zbliżają się ku nieposkromionym obrazom udręki, której nie łagodzi żadna nadzieja na ulgę ani odwołanie. Postacie noszą mitry, kaptury, kapelusze i czapki więźniów, szkaplerze oraz wojskowe insygnia. Wszystko prążkowane, wszędzie naznaczone. Oczy są czarnymi dziurami: kipiącymi, szalonymi, ukrytymi lub całkowicie nieobecnymi. Usta – najczęściej szeroko otwarte w krzyku lub obżarstwie – stają się pierwszym słabym ogniwem pękającym pod ogromną presją erupcji wewnątrz ciała.