Twórczość Pantaleona Szyndlera należy sytuować w kontekście akademicko-orientalnego nurtu malarstwa europejskiego. Artysta początkowo kształcił się w warszawskiej Klasie Rysunkowej (1860-69). W Warszawie artysta uzyskał stypendium im. Józefa Simmlera i jeszcze tego samego roku wyjechał do Rzymu, aby kontynuować edukację w pracowni Francesca Coghettiego. Dalsze studia podjął w monachijskiej Akademii, rzymskiej Akademii Św. Łukasza, a następnie w paryskiej Szkole Sztuk Pięknych u akademika Alexandre’a Cabanela. Szyndler wiele podróżował, m. in. do Włoch, Anglii, Holandii, na Krym i Podole. Prezentowany w ofercie „Portret damy w białym kapeluszu" należy do charakterystycznych typów kobiecych podejmowanych przez licznych akademickich malarzy XIX wieku. Jest to dobrze rozwiązana kompozycja, w której artysta wykazuje się umiejętnością malowania nie tylko postaci modelki, ale również materii – skóry oraz elementów ubioru wykonanego z różnych materiałów. Pomimo pewnej szkicowości i swobody malarskiej, o której świadczy partia żywiołowo malowanego białego kapelusza, artysta nie zrezygnował z odtwarzania detalu ubioru. W obrazie malarz podjął problem luministyczno-kolorystyczny, polegający na zróżnicowanym ujęciu twarzy modelki, której jedna partia została oświetlona światłem padającym bezpośrednio na twarz, druga zaś zacieniona, przez szerokie rondo kapelusza. Te różnice natężania oraz kąt padania światła artysta oddał z wielką sprawnością, operując walorem – wysokością tonu barwy kładzionej szerokimi pociągnięciami pędzla. Ciekawym zabiegiem artysty było też wydobycie postaci, ubranej w białą suknię i kapelusz z ciemnego tła.