Olga Mokrzycka, absolwentka warszawskiej ASP, zajmuje się malarstwem oraz scenografią. Artystka regularnie współpracuje z Nowym Teatrem Krzysztofa Warlikowskiego oraz Teatrem Studio w Warszawie. Wykonuje prace na płótnie, betonie i drewnie, a jej twórczość koncentruje się wokół zagadnienia kobiecej podmiotowości. Jej obrazy sprawiają wrażenie namalowanych jednym precyzyjnym pociągnięciem pędzla. Prace Mokrzyckiej prezentowano m.in. w Muzeum Narodowym w Warszawie, Ludwig Museum w Budapeszcie oraz Cydonia Gallery w Dallas. Prezentowana w katalogu praca pt. „Babie lato” była częścią wystawy „Już dochodzę”, która odbyła się w maju 2025 w warszawskim Studio Jaskółka. Kurator Stach Szabłowski tak pisał o wystawie: „(..) to historia o pewnej kobiecie, opowiedziana w kilkunastu obrazach. Bohaterka pragnie wyzwolić się ze świata, który sama stworzyła. Chciałaby, jak każdy, mieć ciastko i je zjeść. Jest kobietą pod presją. Kobietą w jednym bucie. Kobietą o psiej twarzy. Kobietą, która ugina się pod ciężarem siatek z zakupami i załamuje się pod ciężarem własnych włosów. Jest kobietą, która dochodzi do szkoły, by odebrać dziecko. Dochodzi do rozkoszy, do kresu wytrzymałości, do ściany, do celu. Postać kobiety namalowana nieodwracalnymi pociągnięciami białej farby na idealnie czarnym tle. Kobiety na obrazach są jak ideogramy, z których każdy stanowi jedno zdanie w opowieści. Obrazy przypominają retrogenowskie fotogramy, wywołane przez malarkę na płótnie. Czy artystka prześwietla w ten sposób samą siebie? Czy kobiety z obrazów są Olgą Mokrzycką? Bez wątpienia są delegatkami, które artystka wysyła w przestrzeń obrazu, by odgrywały sceny z jej życia. Jednocześnie wszelkie podobieństwo do innych akrobatek, walczących o zachowanie równowagi na cienkiej linie rozpiętej między obowiązkiem a pragnieniem – jest zamierzone. „Już dochodzę” to wystawa tak osobista, jak tylko można to sobie wyobrazić. Zarazem wpisane w nią komizm, absurd, cierpienie i przyjemność mają charakter uniwersalny. Podobnie jest ze sprzecznością, na której ufundowane są obrazy Mokrzyckiej. Czerń tła kryje w sobie codzienność, której zasadą jest powtarzalność. Gest, którym artystka nakłada białą farbę na to czarne tło, jest niepowtarzalny”.