Każdego lata eleganckie krynickie deptaki zapełniały się turystami z całego kraju; podziwiano XIX-wieczną drewnianą zabudowę, np. willę „Romanówkę”, która współcześnie jest siedzibą Muzeum Nikifora z największą liczbą prac artysty. Nikifor zarówno ginął w tym elitarnym zgiełku, jak i wrastał w lokalny społeczny pejzaż. Jego pracownią były wspomniane ławeczki, murki, ulice, na których rozstawiał swoją drewnianą skrzynkę z farbami i kawałkami papierów oraz kapelusz na datki. Swoje rysunki sprzedawał za symboliczne kwoty, tylko za tyle, by zyskać „grosze” na jedzenie. „Obrazki powinny być wyraźne, dokładne, wymowne. Nikifor słyszał niewiele, rozmawiał z wielkim trudem, oprócz matki nikt go nie rozumiał. Obcy na pewno nie. Nikifor wiedział, że ludzie na ulicy, przechodzący obok jego pracowni, nie mają dużo czasu, są zajęci czym innym, że spojrzenie, które rzucają na jego obrazek, jest krótkie, roztargnione, nieuważne, święci, do których się zwracał i których malował, także nie mają dużo czasu. Muszą wysłuchiwać modlitw wielu biednych ludzi. Stosownie do tego Nikifor malował swoje obrazki” (Andrzej Banach, Nikifor, Warszawa 1983, s. 25-26). Prezentowana praca stanowi doskonały przykład portretu eleganckiego kuracjusza, z najlepszego pod względem artystycznym okresu twórczości Nikifora, przypadającego na lata 40 XX wieku. Z największą starannością Matejko z Krynicy umieścił sylwetkę mężczyzny w futrzanej czapce na tle doskonale wyrysowanej architektury. Warto podkreślić fakt, że opracowanie artystyczne pracy oraz ubiór kuracjusza wskazuje na zimową porę, co w dorobku malarskim Nikifora jest szalenie rzadkie.