„Obraz jest moim świadectwem, że jestem przy zdrowych zmysłach i wszystkie moje ewentualne wichury wewnętrzne i zewnętrzne zostały opanowane. Bo panuję nad płótnem i jeszcze na dwóch nogach stoję wiele godzin ze skupieniem, a nie leżę w depresji. To było zawsze coś, co mi dawało poczucie bycia kimś ważnym, wartościowym”. Monika Misztal Zderzenie z obrazami Moniki Misztal jest doświadczeniem intensywnym, powalającym momentem zbliżenia się z rzeczywistością, którą znamy. Jej język wyraźnie szczególna umiejętność przekazywania własnego bagażu doświadczeń, osobistych stanów emocjonalnych o potężnym ładunku. Widz zostaje w nich pozbawiony komfortu – zamiast estetycznej przyjemności pojawia się niepokój, dyskomfort, niemal poczucie zagrożenia. Język malarski Misztal wywodzi się z dorobku XX-wiecznych ekspresjonistów, jednak zachowuje wyraźnie indywidualny charakter. Kompozycje budowane są zamaszystymi, szybkimi pociągnięciami pędzla. Istotną rolę odgrywa w nich kolor – Misztal jest jedną z nielicznych artystek młodego pokolenia, którą można określić mianem kolorystki. Barwa nie opisuje rzeczywistości, lecz ją współtworzy, potęgując napięcie wewnątrz zamkniętych, ciasnych kadrów, zdających się rozsadzić pole obrazowe. Jej dzieła koncentrują się na cielesności pozbawionej estetyzacji; akcent pada na to, co niewygodne, odpychające, wyparte. W tym sensie bliskie są strategiom tzw. „abject art” – sztuki podejmującej temat wstrętu i kulturowego tabu. Prezentowany w katalogu obraz z cyklu „Porno-erotyk” ukazuje twarz kobiety w dużym zbliżeniu. Uwagę widza, a jednocześnie siłę przekazu determinuje silna, dynamiczna ekspresja bohaterki. To właśnie jej mimika staje się przedmiotem pracy: projektując skrajne, ale też nieoczywiste emocje. Niewiadomo bowiem, czy powodem wzburzenia bohaterki jest rozkosz czy rozpacz. Inspiracją dla cyklu były filmy pornograficzne; artystka zadaje pytanie o granice sztuki oraz o to, kiedy przedstawienie je przekracza, wchodząc w obszar pornografii.