Rzeczywistość przedstawiona w pracach Moniki Chlebek pozornie przypomina nasze codzienne otoczenie. Znajdziemy w niej jednak dozę surrealizmu, którą szczególnie podkreślają zastosowane przez twórczynię środki. Wiele z prac malarskich cechują nieoczywiste kadry, ucinające rzeczywistość, wyjmujące ją z kontekstu, wprowadzające atmosferę niepokoju. W wielu pracach Chlebek umieszcza fragmenty ciał ludzkich i zwierzęcych, niejednokrotnie wzbogaconych o zbytkowy element – jak dodatkowe oko, zbyt długi palec czy nieodpowiedni kolor języka. Przygaszone barwy, fragmentarycznie ujęte postaci, sytuacja, której charakter jest zaledwie wyczuwalny – to wszystko składa się na fenomen młodej krakowskiej artystki. Swoimi pracami snuje opowieść, prowadząc odbiorcę jedynie do ściśle określonego momentu, po którym pozostawia go z poczuciem ogarniającego niepokoju, ale również z szerokim polem do interpretacji dzieła. Jest to w pełni świadome działanie malarki, która właśnie wspomnianymi niedomówieniami, lukami w przedstawionych wizjach buduje narrację swojej intrygującej twórczości. Obrazy Chlebek mogą przywodzić na myśl kadry z filmów grozy, nie są to jednak paranoiczne wizje, raczej uwodzicielskie sugestie. W przypadku prezentowanej pracy mamy do czynienia ze wczesną realizacją artystki. Obraz pt. „W zawieszeniu” powstał w 2010, na rok przed ukończeniem przez malarkę studiów na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. W 2011 Chlebek obroniła tam dyplom w pracowni profesora Leszka Misiaka. Dzieło, mimo że tak inne w charakterze od znanych dzieł malarki, zapowiada już sposób obrazowania charakterystyczny dla twórczyni. Przedstawiona kompozycja prezentuje zestaw klatek, przypominających te wykorzystywane do umieszczania w nich małych zwierząt. Zamiast nich widzimy jednak jedynie wyściółkę, groźnie wyzierającą spomiędzy przęseł. Gałęzie rozrastają się do tego stopnia, że zajmują niemal całą przestrzeń klatki, nie zostawiając wolnego miejsca