Cykl „Pozdrowienia z Polski” to malarski projekt konstruowany jako seria „pocztówek” z alternatywnej rzeczywistości, w której Polska zostaje ukazana jako państwo o charakterze kolonialnym. Artysta zestawia archiwalne fotografie z fikcją i poprzez zabiegi malarskie podważa wiarygodność obrazu, przesuwając go w stronę niejednoznacznej narracji. Prace funkcjonują na styku estetyki salonowej, kiczu oraz wizualnych konwencji science fiction i postapokalipsy, odsłaniając mechanizmy, w których estetyzacja i nostalgia mogą maskować przemoc oraz wykluczenie. Projekt odwołuje się do międzywojennych ambicji kolonialnych II Rzeczypospolitej, traktując je nie jako zamknięty epizod historyczny, lecz jako punkt wyjścia do spekulatywnej rekonstrukcji. Dziedzic rozwija wizję świata, w którym niespełnione aspiracje zostają doprowadzone do końca, a ich konsekwencje stają się widzialne. Jak pisze Jacek Stapowicz: „Fikcja Dziedzica wyrasta z realnej historii międzywojennych ambicji kolonialnych II Rzeczypospolitej, których instytucjonalnym wyrazem była Liga Morska i Kolonialna, licząca w 1939 roku niemal milion członków. Próby osadnictwa w Brazylii, negocjacje o tereny w Angoli, plany kolonizacji Madagaskaru zakończyły się fiaskiem, ale mocarstwowa retoryka głęboko przeniknęła do wyobraźni zbiorowej. (…) Ta alternatywna historia stawia pytanie o to, co z niedoszłego kolonializmu jednak pozostało. Choć polski kolonializm pozostał projektem niespełnionym, samo pragnienie przynależności do europejskiej elity, posiadania własnych terytoriów oraz cywilizacyjnej wyższości wobec innych ras i kultur ukształtowało sposób, w jaki Polacy zaczęli myśleć o sobie i o innych. To dziedzictwo nie zniknęło wraz z upadkiem międzywojennych planów; wybrzmiewa do dziś w postawach wobec migrantów, w odruchach ksenofobicznych, w wyobrażeniach o miejscu Polski w świecie”. W tym ujęciu projekt można czytać jako próbę przepracowania historii poprzez jej odwrócenie i dopowiedzenie, nie tyle rekonstrukcję, co krytyczne rozwinięcie jej niewybrzmiałych konsekwencji. Jednocześnie w pracach Dziedzica równie ważną rolę odgrywają doświadczenia osobiste, które wprowadzają kontrapunkt wobec szerokich fantazji historycznych. Punktem wyjścia dla pracy „Zmierzch” był konkretny, codzienny obraz: spalony szyld budki z kebabem, który w zestawieniu z tropikalną scenerią nabiera nowego znaczenia. W tym ujęciu obraz integruje całość projektu, łącząc fikcję z doświadczeniem jednostkowym oraz historyczne imaginarium z jego współczesnymi konsekwencjami.