„Nie ma na moich obrazach rzeczy, które nie miałyby odniesienia do rzeczywistości. Często osoby działające w opozycji do zastanych idei powracają do klasyki. Artyści, którzy tworzą – wydawałoby się – abstrakcyjne obrazy, wcale nie wywodzą ich z idei abstrakcji”. Leon Tarasewicz Twórczość Leona Tarasewicza opiera się na wyraźnym napięciu pomiędzy abstrakcją a odniesieniem do świata realnego. Z jednej strony ma charakter ekspresyjny i niefiguratywny, bliski malarstwu materii. Artysta przekracza tradycyjnie rozumiane granice obrazu – warstwy farby pokrywają nie tylko płótno, lecz także ściany, podłogi, konstrukcje architektoniczne czy przestrzenie otwarte, nadając realizacjom charakter tymczasowy i podatny na zniszczenie. Pozbawione tytułów, powtarzalne układy malarskie odwołują się do momentu w historii sztuki, gdy obraz stał się przede wszystkim kolorem, fakturą i śladem gestu. Z drugiej strony źródłem tych działań pozostaje jeden z najstarszych tematów malarstwa – pejzaż. Tarasewicz przekracza zarówno figurację, jak i abstrakcję, budując własny język wizualny oparty na obserwacji natury, lecz pozbawiony dosłowności przedstawienia. Artysta, podobnie jak Tomasz Tatarczyk, wypracował postawę twórczą rozwijaną poza głównymi ośrodkami artystycznymi. Obu łączy inspiracja naturą oraz funkcjonowanie pomiędzy przedstawieniem a abstrakcją, a także szczególne znaczenie nadawane barwie i fakturze. Mimo tych analogii twórczość Tarasewicza zmierza w innym kierunku: nie dąży do utrwalenia widoku, lecz koncentruje się na samym akcie malowania i jego oddziaływaniu w przestrzeni. Aby pozostać malarzem, artysta przekroczył tradycyjne ramy medium – zamiast ograniczać się do obrazu sztalugowego, tworzy rozległe realizacje obejmujące wnętrza galerii, a niekiedy również przestrzeń zewnętrzną. Jego prace można oglądać, przechodzić przez nie, a nawet po nich stąpać; bywają następnie zamalowywane, zmywane lub demontowane. Powstają w ten sposób sytuacje przestrzenne, w których malarstwo funkcjonuje jako doświadczenie, a nie wyłącznie obiekt. W 1984 Leon Tarasewicz ukończył studia w pracowni malarskiej profesora Tadeusza Dominika w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Najważniejszym źródłem inspiracji pozostaje dla niego rodzinny krajobraz Białostocczyzny – przestrzeń głęboko wpisana w jego biografię i tożsamość. Anda Rottenberg pisała: „Właściwie wszystkie obrazy Leona są pejzażami. Można też powiedzieć więcej: są to pejzaże równinne, które przez miejsce urodzenia autora nawiązują do okolic wsi Waliły, a szerzej – do obszaru mającego wiele nazw geograficznych, takich jak Podlasie, Białostocczyzna, Białoruś… Naprawdę jednak mogą to być pejzaże wielu miejsc tej szerokości geograficznej. I żadnego konkretnego. Można je dookreślać inaczej: pole, las, łąka. Albo: drzewa, ptaki, skiby, pnie”. (Anda Rottenberg, 1989, tekst do katalogu wystawy w Visby, Gotlandia).