„Prócz Wyspiańskiego kojarzy w sobie Sichulski pierwiastki Malczewskiego i Wyczółkowskiego. Bezwiednie przejął się dzisiejszą krakowską twórczością i smak jego, upodabnia i formy – ten pryzmat, przez który patrzy na swe formy, wetchnął w siebie z tamtych twórców i zabarwił swą brutalnością i swą subtelnością, które dziwnie razem kojarzy”. Marian Olszewski, Warczący strumień i jego źródła, „Nasz Kraj”, 1907, s.5, s. 179