„Jedną z istotnych cech osobowości twórczej Sichulskiego zdaje się być szczególnego rodzaju eklektyzm, potrzeba kumulacji doświadczeń, wrażeń, stylów. W latach dwudziestych i trzydziestych skłonność ta wyrazi się w studiach sztuki dawnej, powszechnych zresztą wówczas wśród malarzy, tyle tylko, że u Sichulskiego dotyczyć one będą stylu, nie zaś problemów warsztatowych czy też imitacji technologicznych. (…) Alegoryczne portrety Malczewskiego, typ wyobraźni, które prezentują, spożytkuje Sichulski w wizerunkach, którym nada jednak walor satyryczny. Często i sprawnie posługuje się pastiszem, trawestacją, prowadzi grę z cudzym stylem, jakby sprawiało mu przyjemność żonglowanie swymi możliwościami. W manierycznej formie do-prowadzi to później do podobnych zabiegów z własnymi młodzieńczymi obrazami. Z tych samych powodów artysta nie honoruje nadmiernie oryginalności motywu, integralności pomysłu artystycznego”. Ewa Houszka, Kazimierz Sichulski, Katalog wystawy, Wrocław 2014, s. 8