Sztuka Katarzyny Szydłowskiej jest uosobieniem piękna, harmonii i powściągliwości. Cechy te towarzyszą przedstawianym przez malarkę kobietom - bogato i skromnie odzianym, nagim, z papierosem bądź bez. Są one zaledwie cząstką ukazywanych przez Szydłowską indywidualności. Różne od siebie, emanują wspólnym pierwiastkiem sensualizmu. Artystka nie unika w swojej sztuce pojęcia seksualności, niemniej redefiniuje jej publiczne mienie. Obecny w dzisiejszych czasach obraz kobiety jest nieustannie seksualizowany, poprzez; media, prasę czy gry komputerowe. Ponadto, kampanie marketingowe wykorzystują kobiece wizerunki jako element sprzedażowo-promocyjny. Kształtowany już od połowy XX. wieku obraz nieprzerwanie się powiela mimo, zmieniającej się na lepsze pozycji kobiet w społeczeństwie. Szydłowska nie angażuje się w publiczną debatę dotyczącą feminizmu, używa natomiast plastyki by uwolnić kobiece sylwetki z uwłaczających im medialnych kontekstów. Malarka broni nagości wraz z erotyką w najczystszej im postaci. Subtelnym duktem pędzla kształtuje wolne od seksualizacji torsy. Uwagę skupia na cielesności, a ciemną, zanurzoną w głębi barwą wypracowuje eteryczne figury. Mimo, że przedstawia tak zwane kobiety codzienności; młode, stare, szczupłe, tęgie, o delikatnych bądź ostrych rysach twarzy, każdą przedstawia portretowo, traktuje jako muzę, która bez żadnych ulepszeń ukazuje się przed artystką w najprawdziwszej formie. Nacechowane niczym boginie, nie mogłyby być w tym samym momencie bardziej szczerze. Tworzone przez Szydłowską akty prezentują kobiety bliższe antycznym świetnościom niż współczesnym, medialnym ‘ideałom’. Wyznacznikiem jej malunku jest prostota oraz uzewnętrznienie ludzkiej wrażliwości. Jak opowiada o procesie sama artystka: „Malując akty niezmiennie trwam w zachwycie nad pięknem ludzkiego ciała, które wśród wszystkich przejawów nietrwałości jest najwrażliwszym, jedynym źródłem wszelkiej radości, wszelkiego bólu i wszelkiej prawdy”. Kobiety artystki emanują artyzmem powiązanym z melancholią. Posągowe istoty przywodzą na myśl zanurzone we własnym świecie indywidualności, przy czym hipnotyzujące spojrzenia wraz z subtelnym gestem sprawiają, iż widz może odczuć, jak gdyby naruszał prywatną, niedostępną dla jego oczu scenę. Wykreowana przez malarkę intymność dostarcza publiczności pełni wizualnych wrażeń. Przykładem może być ukazany w katalogu akt, który jest niezwykle przytłaczający i romantyczny zarazem, a jego wielowarstwowy malunek oraz ciemne, ziemiste barwy podkreślają elegijny charakter przedstawienia. Katarzyna Szydłowska ukończyła Europejską Akademie Sztuki, w której miała szansę kształcić się u słynnych polskich malarzy, w tym; Antoniego Fałata, Zbysława Marka Maciejowskiego, Franciszka Starowiejskiego czy Jerzego Dudę-Gracza. Prace artystki znajdują się w licznych kolekcjach w Polsce i za granicą.