Do połowy XX wieku wzorem i wyznacznikiem normy był mężczyzna. Badania naukowe porównywały kobiece ciała do ciał męskich, kobiece emocje i możliwości intelektualne były również poddawane analizom, w których wyznacznikiem normalności był mężczyzna. Kiedy męskość jest normą, kobiecość niepokojąco przesuwa się na tej skali w kierunku potworności… jednak bycie „potworą” ma niezwykle emancypacyjny potencjał! My — kobiety, z natury nienormalne, mogłybyśmy w końcu porzucić niemożliwe dążenia do męskiego ideału i poszukać w zamian własnych, cudownych właściwości. Pisząc te słowa, niemal słyszę radosny pisk kobiety-ryby, która wynurza się z fal i parskając puszcza do mnie oko. Syreny, meduzy, rusałki obecne w mitologiach wielu kultur, zderzają się w nich z bohaterem płci męskiej, tak jak w słynnym spotkaniu Odyseusza ze stadem syren. Syreny są tym „innym”: fascynującym i niebezpiecznym zarazem. Jednocześnie wobec braku żeńskich postaci na scenie, nasz dualistyczny umysł przyjmuje, że syreny są jednak kobietami. Mity i baśnie pełne są podobnych żeńskich potworów. Co ciekawe, syreny, rusałki, czarownice zawsze są osobne, niezależne, sprawcze, nie podporządkowane żadnym strukturom, ani władzy. Unosząc się na kolejnej fali feminizmu, ogłaszam syreny, rusałki, meduzy i inne potwory naszym wzorem i ideałem. Niechaj ich obraz towarzyszy nam w medytacji nad istotą kobiecości i to na ich podobieństwo wychowujmy nasze potomstwo. Najnowszy cykl moich obrazów zaludnia się syrenami, rusałkami — istotami zjednoczonymi z żywiołem wody, powietrza i ziemi. Równolegle do warstwy narracyjnej koncentruję się na powierzchni obrazu, na sposobie kładzenia farby, jej tłustości i gęstości. Szukam sposobów na ukazanie blasku słońca na drżącej powierzchni wody, zapachu wilgotnej łąki, miękkości ciała i słonawego smaku skóry. Obraz „Kąpiące się” odnosi się do licznych obrazów pod takim tytułem, gdzie malarz podglądał nagie, uprzedmiotowione kobiety. Moje kąpiące się rozbierają się dla własnej przyjemności. ~ Katarzyna Swinarska