Kasper Pochwalski w latach 1917-22 studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Józefa Mehoffera. W roku ukończenia studiów na tamtejszej uczelni otrzymał stypendium „francuskie” na roczny pobyt w Paryżu. Uczęszczał do Akademii Ranson, gdzie miał okazję studiować pod kierunkiem wybitnego artysty, jednego ze współzałożycieli nabistów, Maurice’a Denisa. Po powrocie do kraju brał udział w wystawach stowarzyszenia „Sztuka” oraz w wielu innych, m. in. w dorocznych Salonach Krakowa, Warszawy (Zachęty, IPS). Należał również do zrzeszenia „Zwornik”, którego wraz z bratem Stanisławem i Emilem Krchą był członkiem założycielem. Był on w pewnej mierze kontynuatorem młodopolskiego modernizmu, stanowiąc równocześnie silną, zamkniętą w sobie indywidualność twórczą. Kasper Pochwalski odznaczał się wielkim talentem, był biegłym rysownikiem i bardzo wszechstronnym malarzem. Malował portrety, pejzaże, martwe natury, kwiaty, obrazy ołtarzowe. Projektował polichromie do kościołów i witraże. Tworzył także wiele kompozycji symbolicznych, pełnych fantazji, w których powtarzały się tytuły: „Spowiedzi”, „Wozów cygańskich”, „Przeprowadzki artysty”, „Miłości na dachu”. Obraz „Zamyślona” malowany z dekoracyjnym zmysłem jest równocześnie udanym studium psychologicznym i zapowiedzią późniejszego, fantastycznego stylu artysty. Pochwalski kojarzony jest przede wszystkim z barwnymi kompozycjami wypełnionymi postaciami obwiedzionymi płynnym konturem i odznaczającymi się specyficzną, na poły bajkową atmosferą. Artysta oprócz aspektów formalnych wydobywał ze swoich modeli głęboko ukrytą warstwę psychologiczną. Wszystkim jego wizerunkom portretowym towarzyszą silne i prawdziwe emocje. Tu jednak poznajemy go również jako realistę, zdolnego portrecistę, celnie opisującego wygląd i psychikę modela.