Jak zauważa Dominik Wrześniak, twórczość Karola Gniazdowskiego można odczytywać jako konsekwentne badanie statusu znaku. Artysta prowadzi grę z utrwalonymi kulturowo znaczeniami, które organizują codzienność. Postaci jego prac: antropomorficzne, lecz nieludzkie wykonują czynności typowe dla dzisiejszego odbiorcy: korzystają z mediów społecznościowych, bezwiednie przeglądają treści w telefonach. Choć wydają się obce i wyalienowane, widz łatwo rozpoznaje w nich własne gesty i przyzwyczajenia. Popkulturowy remiks codzienności zyskuje tym samym potencjał krytyczny: banalne doświadczenia zostają podniesione do rangi mitu, którego demontaż pozwala na nowo opowiedzieć napięcia nowoczesnej egzystencji. Wrześniak podkreśla również intelektualny wymiar tej praktyki. Odwołania do debat teoretycznych pojawiają się już w tytułach prac (np. „The infinite conversation (Herzog, Žižek)”, 2025), a twórczość Gniazdowskiego można powiązać z barthesowską koncepcją mitu. Mem funkcjonuje tu jako model komunikacji pozornej: jego zrozumienie wymaga znajomości kontekstu kultury internetowej, a mimo to nie gwarantuje jednoznacznego odczytania intencji nadawcy, przez co realny kontakt między uczestnikami przekazu pozostaje niemożliwy. W warstwie formalnej artysta operuje kontrastami faktur i barw, zestawiając powierzchnie gładkie, niemal bezśladowe z partiami ekspresyjnymi i impastowymi. Inspiracje współczesnym malarstwem amerykańskim służą tu nie tyle cytatowi stylistycznemu, ile wzmocnieniu narracji; forma staje się nośnikiem znaczenia. Obraz „Ząb (zbolały)” dobrze syntetyzuje te tendencje. Motyw przypomina zranione zwierzę nerwowo poszukujące wyjaśnienia własnych stanów i tym samym odsyła do kondycji współczesnego człowieka mierzącego się z nieprzejrzystą rzeczywistością. To, co początkowo wygląda jak żart oparty na internetowym folklorze, okazuje się trafną diagnozą nowoczesności i prowokuje widza do namysłu nad podstawami własnego doświadczenia.