„Materiał ma wpływ na formę, na treść, która co prawda istnieje od początku, ale nie jest nieodwołalna. Prace, które ostatecznie powstają są konsekwencją tej mojej współpracy z materiałem”. – KAROL BRONIATOWSKI Karol Broniatowski jest artystą polskiego pochodzenia, który już od ponad 40 lat mieszka oraz tworzy w Berlinie. Twórca ukończył malarstwo na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych oraz rzeźbę w pracowni wybitnego artysty oraz pedagoga – profesora Jerzego Jarnuszkiewicza. Broniatowski wraz ze swoimi rzeźbiarskim realizacjami reprezentował Polskę na XXXVI Biennale w Wenecji. Po tym wydarzeniu były one pokazywane m.in. w Sao Paolo, Filadelfii – w Philadelphia Bourse oraz w galeriach i instytucjach w Nowym Jorku, Antwerpii, Brukseli i innych. Artysta brał czynny udział w wielu konkursach na pomniki oraz rzeźby figuralne w przestrzeni publicznej. Jednym z najważniejszych projektów jest pomnik zrealizowany w 1991 na dworcu w berlińskim Grunewaldzie – miejscu, z którego dokonywano wywózek ludności żydowskiej. Autor posłużył się dwoma głównymi, zakonserwowanymi elementami zastanymi w miejscu kaźni, ale także niezwykle dyskretnymi elementami figuralnymi w formie śladów oraz odcisków sylwetek ludzkich. Puste miejsca stały się symbolem pamięci nieobecnych. Głównym tematem twórczości Broniatowskiego, czy to rzeźbiarskiej, czy na papierze, jest ludzka postać. Od 1989 artysta tworzył gwasze utrzymane w kolorach czerwonym oraz czarnym. Technicznie należy wobec nich użyć określenia monotypie, czyli unikalne, pojedyncze odbitki. W swoich pracach artysta ukazał sylwetki oraz kontury powstających symultanicznie figur z brązu rzucanych na powierzchnie papierów. Proces, w którego efekcie powstają gwasze Broniatowskiego, jest ściśle powiązany z jego rzeźbiarską twórczością. Twórca początkowo odciska ręcznie wykonane oraz uformowane gliniane figury w wilgotnym gipsie. W efekcie opisanego procesu otrzymuje pustą formę, która stanowi negatyw jego rzeźby. Kolejnym etapem jest zalanie wnętrza formy silikonem oraz ściągnięcie go jak skórę. Odpowiednio ufarbowana służy artyście jako matryca do drukowania monotypii. Proces, za pomocą którego Broniatowski tworzy swoje spektakularne gwasze, znany jest z metody powielania rzeźb. W efekcie powstałe prace przywodzą na myśl szybko uchwycony na zawsze ślad istnienia. O multidyscyplinarnym charakterze twórczości Broniatowskiego przy jednoczesnej niezwykłej wirtuozerii, z jaką artysta posługuje się różnorodnych technikami, opowiadał Axel Feus: „Twórczość Broniatowskiego, biorąc pod uwagę jej zazębiające się tematy, jest jedyna w swoim rodzaju, zarówno w kontekście polskiego, niemieckiego, jak i międzynarodowego rzeźbiarstwa. Zawiera ona nie tylko refleksje i interpretacje na temat pokrewnych gatunków i nurtów sztuki, takich jak: performans, sztuka konceptualna, arte povera, minimalart, fotografia, grafika, planowanie przestrzeni miejskiej, sztuka w przestrzeni publicznej, czy fundamentalnych kwestii związanych z pomnikami i kulturą pamięci. Udziela ona także odpowiedzi na zasadnicze pytania dotyczące samej dziedziny rzeźbiarstwa: od tworzenia mas plastycznych, ich powielania w formie pozytywów i negatywów aż do całkowitego braku formy, ich projekcji na płaszczyzny, czy też wpływu sztuki antycznej na sztukę nowoczesną, a także kwestii interakcji między dziełem sztuki i jego odbiorcą” (Axel Feus, Karol Broniatowski – Obecność i nieobecność rzeźby, Porta Polonica, dostęp na: https://www.porta-polonica. de/pl/atlas-miejsc-pami%C4%99ci/karol-broniatowski-obecnosc-i-nieobecnoscrzezby? page=5#body-top).