„Było więc malarstwo materii i strukturalizm w sztuce polskiej zjawiskiem prawie powszechnym. Należy je traktować jako etap potrzebny, jednym do wzbogacenia możliwości warsztatowych, innym do powściągnięcia cugli narratorskich i emocjonalnych skłonności, innym wreszcie do sięgnięcia po nową przygodę wyobraźni. Wszystkim – jako stadium procesu pogłębiania świadomości plastycznej. Zarówno intelektualne, jak i praktyczne przepracowanie problemu malarstwa materii było przydatne: czy to dla wyciągnięcia z niego wniosków użytecznych do własnych celów, czy dla ostatecznego jego zanegowania”. Bożena Kowalska Obraz prezentowany w katalogu stanowi jeden z najważniejszych momentów przełomowych w twórczości Kajetana Sosnowskiego, artysty, którego droga prowadziła od osobistej, metaforycznej figuracji ku radykalnie pojętej abstrakcji opartej na refleksji nad światłem, energią i naturą percepcji. Dwustronność pracy nie jest tu przypadkowa, staje się zapisem procesu przejścia, w którym jedna strona obrazu zamyka wcześniejszy etap twórczych poszukiwań, podczas gdy druga zapowiada nowy język malarski, który w kolejnych latach doprowadzi artystę do cykli takich jak „Obrazy puste”, poliptyki oraz obrazy chemiczne. Rewers dzieła odnosi się bezpośrednio do figuratywnego cyklu „Pamiętnik liryczny”, powstającego w połowie lat 50., kiedy Sosnowski po doświadczeniach realizmu socjalistycznego i odejściu od postimpresjonistycznego malarstwa poszukiwał własnej, intymnej formy wypowiedzi. Postać ukazana na odwrociu obrazu nie funkcjonuje jako klasyczny portret, lecz jako znak o charakterze metaforycznym, podporządkowany nastrojowi wyciszenia i skupienia. Jej tożsamość pozostaje niejednoznaczna, jednak dostrzegalne podobieństwo pozwala wysunąć ostrożną hipotezę, iż mogła ona przedstawiać ojca artysty, co nadawałoby pracy wymiar osobistego pożegnania nie tylko z figuracją, lecz także z emocjonalnym sposobem obrazowania świata. Awers obrazu otwiera natomiast etap, który można jednoznacznie powiązać z cyklem „Erotyków”, stanowiącym szczególny etap w twórczości Sosnowskiego. Po skrajnie ascetycznym okresie „Białych obrazów” artysta powraca do koloru, światła i materii, lecz czyni to już z pełną świadomością rygoru i ograniczenia, jakie sam sobie narzucił. Zmysłowość „Erotyków” nie wynika z przedstawienia, lecz rodzi się z relacji barwnych, subtelnych przejść tonalnych oraz bezpośredniego, niemal cielesnego kontaktu artysty z powierzchnią płótna. To moment, w którym Sosnowski ostatecznie odchodzi od narracji i aluzji przedmiotowych, kierując się ku badaniu samej istoty widzenia. Szczególnego znaczenia nabierają podpis artysty oraz adres pracowni przy ulicy Świerczewskiego 95, m. 70 w Warszawie, umieszczone na rewersie pracy. Stanowią one nie tylko element identyfikacyjny, lecz także świadectwo czasu i miejsca, w którym zapada decyzja o dalszej drodze twórczej. W tym sensie obraz staje się dokumentem momentu przełomowego, w którym Kajetan Sosnowski świadomie wybiera drogę najbardziej ryzykowną, prowadzącą ku systematycznym, wieloletnim badaniom natury światła, koloru i energii, realizowanym w „Obrazach pustych” i kolejnych cyklach. Praca ta pozostaje więc nie tylko autonomicznym dziełem, lecz także kluczem do zrozumienia całej późniejszej twórczości artysty.