Józef Jaroszyński to malarz, który urodził się w 1835 we Lwowie. Wiedzę oraz warsztat artystyczny zdobywał w wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych. Zdecydował się osiąść w Delatynie nad Prutem, natomiast od 1880 do 1900, każdego roku starał się odwiedzać Monachium, gdzie posiadał własną pracownię. W tym niemieckim mieście spędził również ostatnie lata życia. Artysta tworzył głównie w technice olejnej. W jego twórczości przeważają studia koni, pejzaże i sceny z polowań. Jaroszyński przez swą sztukę często nawiązywał do motywów literackich oraz scen historycznych. Jego wielką inspiracją był barwny świat Hucułów. Wielu badaczy odnajduje szereg podobieństw do dzieł malarskich Józefa Brandta oraz Alfreda Wierusza-Kowalskiego. Jaroszyńskiego interesowało przede wszystkim ukazanie tradycji, strojów i regionu geograficznego, jaki stanowiła Huculszczyzna. Jego prace wystawiano w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie, Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie i we Lwowie, Salonie Krywulta w Warszawie, a także za granicą – w Wiedniu oraz Monachium.