Twórczość Jerzego Truszkowskiego, znanego również jako Max Hezer, zajmuje wyjątkowe miejsce w polskiej sztuce najnowszej, sytuując się na styku krytycznej refleksji nad mechanizmami władzy i ideologii oraz kondycją współczesnego podmiotu. Artysta operuje charakterystycznym językiem wizualnym, który łączy elementy ikonografii politycznej, religijnej i ekonomicznej, tworząc obrazy o wysokim stopniu symbolicznej intensywności. Istotą jego praktyki jest demaskowanie procesów stojących za kształtowaniem zbiorowych wyobrażeń – zwłaszcza tych, które funkcjonują poprzez wikłanie jednostki w hierarchiczne struktury. Dla Truszkowskiego sztuka jest więc z jednej strony narzędziem analizy, z drugiej zaś formą oporu wobec narzuconych modeli interpretacji świata. Truszkowski koncentruje się na procesach, w których władza przenika sferę prywatną i cielesną, ujawniając ich podatność na manipulację i symboliczną przemoc. Jego prace operują logiką przesady i multiplikacji, co pozwala unaocznić to, jak współczesne narracje – polityczne, religijne czy ekonomiczne – konstruują pozory oczywistości i niepodważalności. Artysta konsekwentnie podważa te porządki, wskazując na ich arbitralność oraz na ukryte w nich strategie kontroli. Ważnym aspektem twórczości Truszkowskiego jest również jej metaartystyczny charakter. Sztuka ta bada również własne uwikłanie w systemy wartości i instytucji. W ten sposób Truszkowski przekracza ramy klasycznej krytyki ideologii: zamiast oferować jednoznaczne diagnozy, proponuje przestrzeń intelektualnego eksperymentu, w której odbiorca jest zmuszony samodzielnie negocjować granice stabilności systemu symbolicznego. Jego praktyka artystyczna ujawnia zatem fundamentalną ambiwalencję współczesnej kultury – rozpiętej między potrzebą stabilności tego systemu a świadomością jego politycznych podstaw.