Jerzy Merkel artystyczną edukację odebrał w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych (1903-06), a potem przebywał w Paryżu w latach 1908-14. Jego twórczość wiąże się przede wszystkim ze sceną sztuki Wiednia, gdzie mieszkał do 1938, oraz Paryża. We Francji, w Paryżu i Cagnes-sur-Mer, działał do 1972, aby następnie osiąść w Wiedniu, gdzie zmarł w 1976. Był członkiem Hagenbundu, ważnego secesyjnego ugrupowania z początku wieku, oraz artystycznej kolonii w Zwinkenbach. Wiele razy wystawiał w miastach Europy i Stanów Zjednoczonych oraz otrzymywał państwowe odznaczenia francuskie i austriackie w dziedzinie malarstwa. choć do 1938 stale mieszkał w Wiedniu, a potem (do 1972) w Paryżu, by pod koniec życia powrócić do Wiednia, to emocjonalnie czuł się związany z Polską. Formatywnym okresem jego twórczości był pobyt w Paryżu na początku wieku, gdzie zetknął się z dziełami francuskich mistrzów, hołdujących klasycyzmowi w sztuce i kulturze. Szczególny wpływ wywarły nań postaci Nicolasa Poussina, Claude'a Lorraina oraz Pierre'a Puvis de Chavannes'a. Merkel, zainspirowany nimi, wytworzył osobisty styl, w którym rezygnował z przestrzenności, eksponując płaszczyznę płótna, operował geometrycznymi formami, opartymi na precyzyjnym rysunku, oraz używał matowej, harmonijnej palety barwnej. Często podejmował tematykę związaną z macierzyństwem czy rodziną, a także chętnie malował sielankowe wizje Arkadii, w których doskonale wybrzmiewał klasycyzm jego twórczości. W latach 30. ukształtował się indywidualny styl artysty, któremu pozostał wierny przez cały okres swojej działalności. Jego płótna są pozbawione przestrzeni, o zgeometryzowanych, linearnych formach i zharmonizowanym, przytłumionym kolorycie. Cechuje je nastrój spokoju, klasycyzm, wyrażony statyczną, monumentalną i uproszczoną formą. W 1976 w Kunstlerhaus w Wiedniu została zorganizowana jubileuszowa wystawa artysty (Georg Merkel. Malerai, Pastelle, Graphik).