W twórczości Igora Dobrowolskiego istotne napięcie rozgrywa się pomiędzy gestem a figurą. Artysta posługuje się językiem malarskim, w którym ekspresja nieustannie ściera się z próbą uchwycenia ludzkiej obecności: kruchej, zdeformowanej, momentami ledwie uchwytnej. Artysta tworzy przede wszystkim w technice olejnej, która zostaje często poszerzona o działania wykraczające poza tradycyjny warsztat. W obrazie pojawiają się ślady szycia, rysunkowe ingerencje oraz materia o charakterze organicznym. Dzięki temu powierzchnia malarska staje się zapisem procesu: miejscem intensywnej, fizycznej pracy, w której gest nabiera niemal cielesnego wymiaru. Obrazy Dobrowolskiego mają charakter gwałtowny i nieskrępowany. Dynamiczne pociągnięcia pędzla oraz nerwowa kreska budują napięcie, które można odczytywać jako zapis skrajnych emocji: gniewu, sprzeciwu czy bezsilności. Z pozornie abstrakcyjnych struktur wyłaniają się sylwetki ludzkie: raz jako nieokreślone formy, innym razem jako bardziej wyraźne, niemal realistyczne przedstawienia. W tym ujęciu figuracja nie jest stabilna ani jednoznaczna, lecz pozostaje w ciągłym procesie wyłaniania się i zanikania. Obrazy funkcjonują jako przestrzenie, w których ciało ludzkie zostaje poddane napięciom i przekształceniom, tracąc swoją integralność na rzecz bardziej fragmentarycznego, emocjonalnego zapisu. Twórczość Dobrowolskiego, choć osadzona w kontekście współczesnych doświadczeń przemocy i konfliktu, zachowuje wymiar uniwersalny. Punktem odniesienia pozostaje kondycja człowieka ; jego cielesność, podatność na zranienie oraz doświadczenie bólu. W efekcie obrazy te tworzą wizualny język, w którym intensywność przeżycia i materialność medium splatają się, budując wieloznaczną, niejednoznaczną narrację.