„Życie znajdujące się w stanie fermentu niezrozumiałego dla nas, kryje w sobie prawdę, którą odkrywa artysta wewnętrznym okiem i szuka czegoś głębszego aniżeli piękno malarskie”. Henryk Stażewski Henryk Stażewski był czołowym twórcą polskiej awangardy, który skupiał wokół siebie kolejne pokolenia artystów. Początkowo tworzył, będąc pod wpływem kubizmu, natomiast od lat 20. w centrum jego zainteresowań była sztuka abstrakcyjno-geometryczna. Stażewski wykonywał w tym okresie prace zróżnicowane pod względem formalnym. W swoich poszukiwaniach dążył do sztuki całkowicie obiektywnej, poddanej dyscyplinie oraz w efekcie uniwersalnej. Twórca przekraczał tradycyjne granice pojmowane dla obrazu i niejednokrotnie wzbogacał go o elementy fakturalne oraz trójwymiarowe. Zaprezentowana praca pochodzi z wczesnego okresu twórczości Henryka Stażewskiego. Jest to portret eleganckiej kobiety na tle nieba oraz miasteczka. Kompozycja została utrzymana w ciepłych kolorach kontrastujących z chłodnymi odcieniami niebieskiego. Przedstawiona kobieta patrzy pewnym siebie wzrokiem na widza. Jest nią zapewne Barbara, której twórca zadedykował pracę, co zapisał na odwrociu dzieła. Artysta ukończył studia w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych w pracowni Stanisława Lentza w 1919. Jeszcze na studiach związał się z pierwszym polskim ugrupowaniem awangardowym o nazwie Ekspresjoniści Polscy, przemianowanym w 1919 na Formiści. To właśnie ze wspomnianym ugrupowaniem zadebiutował w warszawskim Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych. Od początków lat 20. XX wieku artysta znajdował się w centrum awangardowego ruchu. Spod jego ręki wychodziły wtedy kompozycje czysto abstrakcyjne, na których artysta eksperymentował z zestawieniami barwnymi oraz matematycznymi podstawami kompozycji. Warto zaznaczyć, że zainteresowania artysty są globalne. Podczas licznych i chętnie odbywanych podróży zagranicznych twórca nawiązuje liczne znajomości z przedstawicielami międzynarodowej awangardy, co odcisnęło piętno na jego twórczości. W latach 30 XX wieku nastąpił zwrot. Słabnie zainteresowanie Stażewskiego rygoryzmem abstrakcji. Jak wspomina Joanna Mytkowska: „Stażewskiemu pozostają niełatwe zmagania oraz czasowe powroty do obrazu i przedstawienia, aby tam szukać wewnętrznej logiki i ładu, choćby tylko satysfakcji malowania. W toku jego indywidualnego rozwoju słabną możliwości kontynuowania nieprzedstawiającego malarstwa, niepopadającego zarazem w dekorację. Równolegle z kompozycjami abstrakcyjnymi powstają kompozycje figuralne, ilustracje, akty, pejzaże i martwe natury. Są utrzymane w eleganckiej, nowoczesnej estetyce, wydają się być wytchnieniem od rygoryzmu abstrakcji” (Joanna Mytkowska, Stażewski – z dzisiejszej perspektywy, [w:] Henryk Stażewski Ekonomia myślenia, [red.] Małgorzata Jurkiewicz, Joanna Mytkowska, Wiesław Borowski, Warszawa 2005, s. 12). Być może owym „wytchnieniem” była również zaprezentowana praca powstała w podarku. Nurt figuratywny, który artysta rozwija do lat 50. XX wieku, obfitował w pejzaże, portrety oraz martwe natury.