„W swoim malarstwie Kozakiewicz czerpie z poetyki surrealistycznej. Oto jeden z jego czysto nadrealistycznych pejzaży. Co widzimy? W tle błękitno-brzoskwiniowo-rdzawe chmury. Uciekają bądź jakby płyną niespokojnie w górny kąt obrazu. Oddzielona od nich ostrym horyzontem, niemal pustynna, szaro-granatowa ziemia. Pod horyzontem samotne, zeschłe drzewo, dramatycznie skręcone (‘smutne’). Bliżej widza uciekający fragment schodów z białego marmuru. Tajemnicza budowla, do której zdają się przynależeć schody, rzuca długi cień zapadającego wieczoru. Czyste powietrze. W nim na tle nieba i ziemi, jak we śnie, unoszą się przedmioty. Olbrzymia harfa zbudowana jakby z ‘warkoczy’, nad nią fragment muru, po którym spływa purpurowa (krwawa…) draperia. Całkiem z boku, ucięty ‘fruwający’ fotel. Wszystkie te przedmioty uczestniczą w dramacie przemijania. Budują nastrój chwili ‘przed’ a może i ‘po’ jakimś niepokojącym zdarzeniu. Nigdy nie dowiemy się jakim”. Antoni Szoska