Hanna Zawa-Cywińska studiowała biochemię oraz dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim, dyplom uzyskała w 1965. Artystyczną drogę rozpoczęła stosunkowo późno, jako dojrzała kobieta – dopiero po przeprowadzce do Stanów Zjednoczonych w 1967. Wszechstronne wykształcenie sprzyjało jej otwartości na eksperyment i nieoczywiste rozwiązania formalne. Już w czasach studenckich włączała w proces twórczy zasoby techniki: pracowała z kablami, mieszała piasek z akrylem, sięgała po szkło, by w końcu odkryć Expancel – substancję termorozszerzalną, która pod wpływem ciepła dynamizuje fakturę dzieła. To właśnie dzięki niej obrazy artystki nabierały trójwymiarowości, zyskując reliefową, niemal namacalną powierzchnię. Abstrakcję geometryczną Zawa-Cywińska traktuje jako uniwersalny język sztuki. Harmonijny układ płaszczyzn i barw buduje w jej obrazach symboliczną sieć wzajemnych zależności poszczególnych elementów kompozycji. Jej twórczość można odczytywać jako nieustanne poszukiwanie równowagi pomiędzy siłą porządku a żywiołem nieładu, pomiędzy tym, co widzialne i ziemskie, a tym, co niewidzialne i absolutne. Ten sam dualizm ujawnia się również w samej metodzie pracy: z jednej strony artystka działa pod wpływem impulsu, intuicyjnie, z drugiej zachowała żelazną dyscyplinę kompozycyjną w doborze barw, form i podziałów płaszczyzny.