Fryderyk Pautsch był młodopolskim malarzem, który dał się poznać publiczności przede wszystkim jako artysta rodzajowy nurtu folklorystyczno-ekspresjonistycznego oraz portrecista. Początkowo Pautsch studiował prawo we Lwowie i Krakowie, od 1900 roku równolegle podjął studia artystyczne na Akademii Sztuk Pięknych. Kształcił się pod kierunkiem Józefa Unierzyskiego i Leona Wyczółkowskiego. Na przełomie 1905/1906 roku doskonalił swój warsztat malarski w paryskiej Académie Julian. Dla ukształtowania profilu jego twórczości istotny był pobyt w 1904 roku wraz z Władysławem Jarockim i Kazimierzem Sichulskim na Pokuciu, gdzie utrwalał w swych obrazach obyczaje, rytuały i wizerunki Hucułów; motywy te staną się dominujące w jego wczesnej twórczości, przepełnionej ikonografią kulturowej tradycji Huculszczyzny i Podhala. Po ukończeniu studiów osiadł we Lwowie. W 1908 roku wstąpił do Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”, zaś w 1912 roku został członkiem wiedeńskiego ugrupowania „Hagenbund”. W 1919 roku zamieszkał w Poznaniu, gdzie pełnił funkcję dyrektora Szkoły Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego. W latach 20. XX wieku artysta wszedł do grona członków-założycieli poznańskiego ugrupowania „Świt”, równocześnie wstępując do paryskiego Société Nationale des Beaux-Arts. W 1925 został mianowany kierownikiem katedry malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Pautsch na etapie dojrzałej twórczości poświęcał się gatunkowi portretu. W owych wizerunkach starał się np. rozbudować tło, zasób rekwizytów, które dookreślały portretowaną osobą. Jego najsłynniejszą i najbardziej prestiżową realizacją portretową było stworzenie w latach 1908-10 galerii wizerunków przedstawicieli intelektualno-artystycznej elity Lwowa, m.in. Leopolda Staffa czy Jana Kasprowicza.