„Artysta imponował nie tylko konsekwencją i qualitas swojej sztuki, ale również coraz bardziej przejmującym wyostrzeniem wizji, w których egzystencja i esencja osiągnęły rzadko spotykaną jedność. Markowski – i to jest ważne – nigdy bowiem nie moralizował na temat kondycji człowieka. Ujawniał jedynie pasje i namiętności, które są motorem jego działania. Osiągnął archetypiczną czystość przedstawień, nierzadko na kanwie ikonografii mitu czy symbolu. Jako kontrapunkt pojawił się również malarski cytat – zdanie zapożyczone po to, aby nasączyć je własną treścią i własną temperaturą emocjonalną. Według Markowskiego prawda o człowieku ujawnia się w tym, co w nim prymarne, czyste, dzikie. Historia człowieka to kilka tysięcy lat, w ciągu których tak samo cierpiał, kochał, nienawidził, zachwycał się. Kultura i cywilizacja tworzyły jedynie kamuflaż dla tej niezmienności ludzkiej zamkniętej w świecie tych samych zmysłów. Same przeżycia nie są zatem czymś wyjątkowym. O ich wyjątkowości decydować może jedynie ich intensywność i intymizm. I w tym sensie sztuka Markowskiego osiąga jedność treści i formy, tak jak świat przedstawiony jego obrazów jedność grzechu i oczyszczenia”. Mariusz Rosiak, Teatr wyzwolonych żywiołów, Eugeniusz Markowski, Galeria Miejska Arsenał, Poznań 1994 http://www.arsenal.art.pl/wystawy/archiwum2272/, dostęp: 18.11.2025