„Twórczość Edwarda Dwurnika to permanentny stan roboczy. Można w niej co prawda wydzielić pewne nurty, cykle, okresy, zespoły prac, momenty skupienia uwagi na czymś szczególnie inspirującym autora w danym czasie, ale granice są płynne, umowne. Trwa ciągłe przewartościowywanie doświadczeń, odniesień, kategorii intelektualnych, estetycznych, moralnych. Można, z niewielkim ryzykiem, stwierdzić, że rządzi tu prawo przechodzenia ilości w jakość. ‘Ręka’ artysty w wielkim trudzie odsłania własne cele, pracuje równolegle do myśli, nieraz ją wyprzedza, kreując niepowtarzalną rzeczywistość formy. Otwartość, spontaniczność, wieloznaczność – naładowane emocjami. Metafizyczne nienasycenie”. Mirosław Ratajczak