Artur Markowicz należał do najważniejszych przedstawicieli nurtu żydowskiego w malarstwie polskim przełomu XIX i XX wieku. Kształcił się w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, a następnie w Monachium i Paryżu. W swojej twórczości koncentrował się przede wszystkim na życiu społeczności żydowskiej Galicji, dokumentując jej codzienność z perspektywy uważnego obserwatora i zarazem uczestnika. Szczególne miejsce w jego dorobku zajmują portrety rabinów, uczonych, starców, kupców i mieszkańców żydowskich dzielnic Krakowa oraz małych galicyjskich miasteczek. Markowicz wielokrotnie podejmował temat religijności, modlitwy i studiowania świętych ksiąg, unikając przy tym folkloryzacji czy egzotyzacji przedstawianych postaci. Jego prace wyróżniają się empatią, wnikliwością psychologiczną oraz dążeniem do wiernego oddania realiów życia żydowskiego. Szczególnie interesującym elementem spuścizny Artura Markowicza jest zespół 25 szkicowników, obejmujących według hebrajskich wycinków z gazet, dołączonych do prezentowanego w naszym katalogu dzieła, lata 1894–1931. Owe szkicowniki miały zawierać setki, a nawet tysiące rysunkowych notatek: studia postaci, portrety, sceny uliczne, motywy religijne, pejzaże oraz widoki Krakowa, Kazimierza, Jerozolimy i innych miejsc odwiedzanych przez artystę. Markowicz był bowiem przede wszystkim znakomitym rysownikiem i kolorystą, a w jego dorobku dominowały pastele i prace na papierze, a obrazów olejnych powstało mniej. Tematyka szkicowników dobrze odpowiada głównemu nurtowi jego twórczości: scenom rodzajowym z Kazimierza, żydowskiej dzielnicy Krakowa, portretom i przedstawieniom życia codziennego społeczności żydowskiej. Prezentowany obraz powstał w Krakowie w 1927 roku i stanowi charakterystyczny przykład zainteresowania artysty tematyką żydowską. Przedstawia dwóch starszych Żydów kroczących przez zimowy krajobraz. Ujęcie podkreśla więź między postaciami, ich godność oraz doświadczenie życiowe. Dzieło wpisuje się w ważny nurt twórczości Markowicza, poświęcony dokumentowaniu życia polskich Żydów i zachowaniu pamięci o świecie, który wkrótce miał bezpowrotnie odejść.