Twórczość Andrzeja Gieragi stanowi jedno z najbardziej konsekwentnych rozwinięć polskiej tradycji sztuki geometrycznej, silnie zakorzenionej w powojennym konstruktywizmie i doświadczeniach op-artu. Artysta, działający od lat 60., wielokrotnie podejmował refleksję nad statusem obrazu – rozpiętego pomiędzy dwuwymiarową płaszczyzną a obiektem funkcjonującym w realnej przestrzeni. Relief, który prezentujemy, ukazuje ten fundamentalny dla jego praktyki problem w sposób szczególnie klarowny. Na neutralnym, gładkim tle pojawia się prosta, geometryczna figura o intensywnej, żółtej barwie. Jej dynamika wynika z ostrego cięcia linii oraz efektu trójwymiarowości uzyskanego dzięki subtelnemu modelowaniu powierzchni. Forma ta zostaje skonfrontowana z ledwie widocznym, linearnym rysunkiem drugiego kształtu, jakby odbicia bądź projekcji. Zestawienie wyrazistego koloru i niemal niewidocznej kreski buduje napięcie między tym, co obecne, a tym, co sugerowane. W rezultacie kompozycja staje się polem gry pomiędzy rzeczywistością materialną a wyobrażeniową, przyciągając uwagę widza do relacji światła, cienia i struktury. Relief Gieragi wpisuje się w jego wieloletnie poszukiwania nad możliwościami malarstwa rozumianego jako doświadczenie przestrzenne. Kolor, pozbawiony funkcji ekspresyjnej, traktowany jest tu jako czysty środek wizualny, mający na celu zintensyfikowanie wrażeń percepcyjnych. Artysta odwołuje się do rygoru konstrukcji i dyscypliny formy, a jednocześnie pozostawia miejsce dla subtelnej gry optycznej. W dorobku Gieragi podobne prace nie są jedynie eksperymentami formalnymi – stanowią refleksję nad istotą obrazu w epoce, w której granice sztuk wizualnych uległy rozmyciu. Relief ten ukazuje sztukę jako pole badań nad relacją pomiędzy iluzją a materialnością, obecnością i brakiem, ciszą i napięciem wizualnym. To dzięki tej konsekwencji i klarowności artystycznego języka Andrzej Gieraga należy do grona twórców, którzy najpełniej rozwijali idee polskiej awangardy drugiej połowy XX wieku.