Alicja Wahl, przez dekady współtworząca nierozerwalny artystyczny duet z siostrą bliźniaczką Bożeną, swoją twórczość rozwijała na przecięciu intymnej autobiografii, cielesnej wyobraźni i surrealizującej figuracji. W latach 80., kiedy stopniowo zaczęła oddzielać swój język formalny od ekspresji siostry, jej malarstwo wyraźnie przesunęło się ku bardziej świetlistym, barwnie nasyconym kompozycjom. W tym okresie w centrum jej uwagi staje kobieca postać – jako figura egzystencjalna, przejściowa, zawieszona między snem a jawą, między ucieleśnieniem a rozproszeniem. Prezentowany obraz z 1988 znakomicie ilustruje tę fazę twórczości. Kobieta u Alicji Wahl funkcjonuje tu w przestrzeni niedookreślonej, przypominającej zamglony, bezkresny pejzaż pozbawiony perspektywicznego zakotwiczenia. Tło – rozświetlone, rozproszone, zdematerializowane – buduje aurę melancholii i wyobcowania, charakterystyczną dla późnych realizacji artystki. Gęste, nieprzezroczyste powietrze oplatające postać rozpuszcza granice między ciałem a otoczeniem. Figura nie istnieje więc w pejzażu, lecz z niego wyłania, jak gdyby była jego naturalnym, kruchym ekstraktem. Wahl kreuje tym samym atmosferę, która staje się subtelnym ekwiwalentem emocjonalnej kondycji przedstawionej kobiety. W szerszym kontekście dorobku Wahl praca z 1988 odzwierciedla także konsekwentnie podejmowany przez artystkę temat kobiecej tożsamości. W odróżnieniu od gęstych, groteskowych, często biologizujących form rysunkowych z lat 60. i 70., późne jej obrazy operują delikatną metaforyką: kobieta nie jest tu hybrydą ani monstrualną emanacją psychiki, lecz samotną, zmysłową a jednocześnie kruchą obecnością. Melancholijne zawieszenie, jakie znamionuje tę kompozycję, można interpretować jako formę introspekcji – spojrzenie do wewnątrz, które nie ucieleśnia lęków w formach fantastycznych, lecz przenosi je w sferę nastroju i światła. Obraz wpisuje się w etap jej twórczości jako malarki, w którym kobiece ciało staje się polem fenomenologicznego doświadczenia, otwierającym przestrzeń dla refleksji nad kondycją kobiecości poza narracją przedstawienia.