Aleksander Roszkowski urodził się w 1961 w Warszawie. Edukację artystyczną odbył w stolicy na Akademii Sztuk Pięknych, gdzie kształcił się pod okiem dwóch wybitnych profesorów: Jacka Sienickiego i Zbigniewa Gostomskiego. Dyplom na Wydziale Malarstwa uzyskał w 1985, a lata studiów okazały się dla niego okresem intensywnych poszukiwań twórczych. Młody artysta próbował wówczas różnych form wyrazu, eksperymentował z rzeźbą i instalacją, jednak ostatecznie powrócił do malarstwa, które stało się jego najbliższym językiem artystycznym. Roszkowski od początku świadomie kroczył drogą odmienną od dominujących wówczas trendów. W czasach gdy wielu jego rówieśników podążało za zachodnimi tendencjami, fascynowało się nowymi mediami i ironią „nowej ekspresji”, on postawił na autentyczność oraz klasyczne wartości obrazu. Odrzucił zarówno modną pozę artystyczną, jak i nacechowane ideologicznie narracje, tak popularne w polskiej sztuce lat 80. Po studiach pozostał na macierzystej uczelni jako asystent i pedagog, uczestniczył równocześnie w licznych plenerach i wystawach. Już w 1987 jego prace zostały zaprezentowane za granicą – najpierw w Sztokholmie, a rok później w Wiedniu – w ramach inicjatywy Instytutu Kultury Polskiej promującej polską sztukę współczesną. Wystawy te otworzyły mu drogę do międzynarodowej kariery, której symbolicznym początkiem była indywidualna ekspozycja w nowojorskiej galerii Andre Zarre Gallery w 1989. Amerykańska publiczność przyjęła jego prace z zainteresowaniem, dostrzegając w nich echa przemian zachodzących w Europie Środkowo-Wschodniej. Równolegle twórczość Roszkowskiego była obecna na kluczowych wystawach polskiego malarstwa końca dekady, takich jak „Świeżo Malowane” w warszawskiej Zachęcie czy „Arsenał ‘88”, gdzie artysta zdobył nagrodę w dziedzinie malarstwa przyznaną przez międzynarodowe jury pod przewodnictwem Romana Opałki. Niedługo później jego prace znalazły się również na wystawie „Na obraz i podobieństwo” w Fabryce Norblina. Po kilku latach działalności akademickiej Roszkowski zrezygnował z pracy na uczelni, wybierając niezależność twórczą. Decyzja ta oznaczała rezygnację z zawodowej stabilizacji, ale dawała pełną wolność, wartość, którą artysta zawsze cenił najwyżej. Obecnie dzieli czas między dwie pracownie, w Warszawie i na Suwalszczyźnie. Suwalski pejzaż, surowy i nasycony ciszą, stał się dla niego niewyczerpanym źródłem inspiracji. Z nauk Jacka Sienickiego wyniósł emocjonalne podejście do koloru i ekspresyjny gest, natomiast od Zbigniewa Gostomskiego przejął zamiłowanie do porządku kompozycyjnego oraz ograniczonej gamy barwnej. Zderzenie tych dwóch odmiennych wrażliwości zaowocowało stylem łączącym emocje i dyscyplinę – intensywność barw z niemal matematycznym wyważeniem formy. Artysta od lat z oddaniem pielęgnuje tradycyjne rzemiosło malarskie. Samodzielnie przygotowuje farby i podłoża, używając naturalnych surowców – damary, wosku, mastyksu, gumy arabskiej czy oleju lnianego. Jego obrazy niosą więc nie tylko wizualne, lecz także zmysłowe doznania – zapach terpentyny i wosku staje się częścią procesu twórczego. Sam Roszkowski określa malowanie jako „dynamiczny, brudny żywioł”, w którym kilogramy farby trafiają na ściany i podłogę, zanim znajdą miejsce na płótnie. Faktura jego prac jest gęsta i mięsista, tworzona przy użyciu szpachli, a czasem nawet narzędzi własnego pomysłu. Widać w nich gwałtowność gestu, zadrapania, ślady walki z materią farby. Każde płótno to zapis fizycznego działania – energii przekutej w formę. Roszkowski często tworzy cykle skupione wokół jednego motywu – człowieka, pejzażu, drzewa czy geometrycznej figury. Powraca do tematów wielokrotnie, dopóki nie wyczerpie ich potencjału. W jego wczesnych obrazach dominowała figura ludzka – monumentalna, muskularna, osamotniona. Te ekspresyjne kompozycje, utrzymane w ciemnej, dramatycznej tonacji, odwoływały się do antycznych i renesansowych wzorców. Artysta sięgał po motywy mitologiczne, traktując je jako sposób na przywrócenie zapomnianych wartości humanizmu, wiarę w człowieka jako centrum świata i twórcę duchowego piękna. Z biegiem lat jego malarstwo zyskało większą subtelność, ale nie utraciło intensywności. Każde kolejne płótno Roszkowskiego jest próbą uchwycenia napięcia między światłem a materią, między emocją a porządkiem. To właśnie w tej równowadze odnajduje swoją prawdę – prawdę artysty, który pozostał wierny malarstwu w czasach, gdy świat sztuki często od niego odchodzi.