Albert Flamm należy do czołówki pejzażystów z rejonów zachodnich Niemiec drugiej połowy XIX wieku. Edukację artystyczną pobierał u Andreasa Achenbacha w Akademii Sztuk Pięknych w Düsseldorfie, w latach 40. XIX w., gdzie wcześniej studiował architekturę. Interesował się w szczególności malarstwem krajobrazowym. Jest zaliczany do düsseldorfskiej szkoły malarstwa. Termin ten był stosowany do artystów malujących pejzaże bardzo wiernie i szczegółowo, lecz nadal z ogromną fantazją. Często wprowadzali oni do krajobrazu sceny religijne lub alegoryczne. Opowiadali się za tworzeniem w plenerze oraz stosowali stonowaną gamę barwną. Flamm w celu poszukiwania nowych tematów dla swoich płócien odbywał liczne podróże nad Ren, Ahr i Mozele, razem z przyjacielem, młodszym bratem swojego nauczyciela, Oswaldem Achenbachem. Jednak to podróże do Włoch, najpierw w 1845 roku, następnie w latach 1850-53, a także później, wywarły znaczący wpływ na rozwój jego twórczości i nieustannie dostarczały mu nowych motywów malarskich. To właśnie włoskie pejzaże przyniosły artyście największe uznanie i rozgłos. Cechowały je wierność oddawania przyrody, świetlista kolorystyka oraz wirtuozerskie wykończenie najdrobniejszych detali. Nierzadko stosował podwyższony punkt widzenia, aby móc tworzyć szerokie, panoramiczne widoki. Namalował najwięcej pejzaży z okolic Rzymu i Neapolu, ukazując codzienne życie ludności wiejskiej. Spełniały one doskonale oczekiwania turystów przybywających do Italii.