Tytułowy Lewita to w judaizmie potomek biblijnego Lewiego, członek plemienia Lewiego, znany z posługi świątynnej – jednak w kontekście twórczości Menkesa ma on raczej wymiar symboliczny niż dosłowny, religijny. Artysta wielokrotnie podejmował tematykę związaną z życiem Żydów – przedstawiał sceny obrzędów religijnych oraz portrety rabinów pogrążonych w studiowaniu Tory. Z czasem jego obrazy stawały się coraz bardziej ekspresyjne – formy kształtował wyłącznie za pomocą plam barwnych, nakładając farbę szybko i spontanicznie. W prezentowanym obrazie Menkes oddaje ekspresję postaci poprzez charakterystyczne dla siebie grube, dynamiczne pociągnięcia pędzla. Ekspresyjnie zdeformowaną sylwetkę wtopił w neutralne, abstrakcyjne tło, co nadaje dziełu wyjątkową dynamikę plastyczną. W jego malarstwie to kolor staje się elementem konstrukcyjnym – nie tylko dekoracyjnym. Postacie i przedmioty, silnie zdeformowane w ekspresyjny sposób, Menkes obrysowywał grubym, wyrazistym konturem, wtapiając je w neutralne, abstrakcyjne tło. Istotnym elementem kompozycji była również jego sygnatura – malowana z rozmachem cynobrową czerwienią. Twórczość Menkesa z końca lat 20. i 30. XX wieku często zestawiana jest z ekspresjonistyczną stylistyką Chaima Soutina. Artysta sięgał po motywy ikonograficzne zaczerpnięte z Biblii, a scenom religijnym nadawał nastrojowy, pełen nostalgii charakter (np. Ecce homo).