Biografia Zygmunta Menkesa ma w sobie romantyczny rys, przywodzący na myśl życiorysy czołowych przedstawicieli paryskiej bohemy. Artysta przybył do Paryża w 1923 roku, niemal bez środków do życia. Mimo trudnych warunków atmosfera miasta okazała się dla niego niezwykle inspirująca. Jak sam wspominał: „Wdychałem pełną piersią tę cudowną atmosferę, czułem silną wibrację życia sztuki. Widziałem malarzy wychodzących ze swych pracowni, widziałem sklepy z farbami i marzyłem o jakimś kącie, gdzie i ja mógłbym zabrać się do malowania. Ale jak to zrobić? Nigdy nie potrafiłbym powiedzieć, jak przeżyłem ten ciężki okres.” (cyt. za: Władysława Jaworska, Zygmunt Menkes. Malarz École de Paris, „Biuletyn Historii Sztuki” 1996, nr 1–2, s. 18) Na początku Menkes zamieszkał w Hôtel Médical, gdzie rezydowali również Marc Chagall i Eugeniusz Zak – artyści, którzy odegrali istotną rolę w jego rozwoju twórczym. Jego malarstwo szybko zyskało uznanie pierwszych promotorów, wśród których znaleźli się marszand Jan Śliwiński (twórca galerii Sacre du Printemps), krytyk André Salmon oraz kolekcjoner Niko Mazaraki. Jak zauważyła Władysława Jaworska, paryską publiczność ujęły intensywna ekspresja obrazów Menkesa, intuicyjność jego artystycznych wyborów oraz brak przywiązania do sztywnej doktryny malarskiej. W jego wersji ekspresjonizmu szczególne znaczenie miały: swobodna praca pędzla, nasycona kolorystyka oraz umiejętność przekształcania osobistych doświadczeń w język sztuki. W swojej twórczości Menkes podejmował tematykę figuralną, portrety, akty, martwe natury i pejzaże. Pracując nad obrazami, posługiwał się środkami wyrazu charakterystycznymi dla ekspresyjnego koloryzmu i fowizmu. Zainspirowany malarstwem Henriego Matisse’a, swobodnie operował plamą barwną i konturem.