Rzeźby w ujęciu Włodzimierza Pawlaka stanowią wielowymiarowe, autonomiczne dzieło plastyczne będące dla artysty punktem wyjścia do rozważań o istocie tworzenia się form oraz dopełniającej je przestrzeni wyznaczonej w miejsce krystalizacji nowych idei. Te obiekty-rzeźby wyraźnie czerpią z nurtu dadaistycznego, gdzie granica artystycznych możliwości została wyraźnie przesunięta, a gest twórcy sprawił, że przedmiot codziennego użytku zyskał miano prawdziwego dzieła sztuki. Również Pawlak swoje rzeźby konstruuje za pomocą przedmiotów używanych na co dzień, przy malowaniu, bądź tych znalezionych. Materiałem dla pracy artysty są więc puszki, gwoździe, nakrętki, a także narzędzia pracy samego malarza, jak pędzle czy tubki zużytej już farby. Te twórca ustawia na postumencie i pokrywa grubą warstwą białej farby. Biel niewątpliwie była wielkim wyzwaniem dla sztuki nowoczesnej u progu XX wieku. Również dla Pawlaka, który postanowił rozwijać zagadnienie bieli w swoich kolejnych cyklach, do których należą najbardziej rozpoznawalne „Notatki o sztuce” oraz „Dzienniki”. W twórczości artysty wyraźnie odbija się echo poszukiwań pierwszej awangardy z Władysławem Strzemińskim oraz Kazimierzem Malewiczem na czele. To właśnie sztuka wspomnianych artystów była dla Pawlaka wielkim źródłem inspiracji oraz intelektualnych poszukiwań. Pokrywając rzeźby warstwą białej farby, artysta umieszcza je w malarskiej sferze, niejako nawiązując do znaczenia „białych obrazów”.