Władysław Hasior, polski artysta łączący w sobie cechy rzeźbiarza, malarza, scenografa i nauczyciela. W latach 1947-52 uczęszczał do Państwowego Liceum Technik Plastycznych w Zakopanem, jednak naukę na szczeblu wyższym kontynuował na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych na Wydziale Rzeźby, gdzie uczył się pod okiem profesorów, takich jak Marian Wnuk, Oskar Hansen czy Jerzy Sołtan. W roku 1958 Hasior uzyskał dyplom akademicki, po obronie swojej pracy dyplomowej – ceramicznych reliefowych Stacji Męki Pańskiej. Oferowana w tym katalogu praca jest gipsowym odlewem, niejako trójwymiarowym szkicem jednej ze Stacji – Upadku pod Krzyżem, z roku 1957, czyli lat kreacji i produkcji pracy dyplomowej. Przedstawia Chrystusa uginającego się pod ciężarem niesionego na plecach krzyża, za którym podążają rzymscy strażnicy. Rzeźba ta była prezentowana na monograficznej wystawie Władysława Hasiora, która odbyła się w Muzeum Narodowym w Warszawie w roku 2005. Przy tworzeniu Stacji, artysta czerpał inspiracje z polskiej sztuki ludowej oraz nowoczesnych nurtów sztuki, które fascynowały się kulturami nietkniętymi przez zachodnie modernizacje, takie jak kubizm czy sztuka Picassa bądź Brancusiego. Hasior często znajdował nieoczekiwane źródła inspiracji, niekiedy właśnie odnoszących się do sakralnych środków wyrazu – w niektórych pracach wykorzystywał na przykład formę kościelnego feretronu, czyli przenośnej dwustronnej ramy na religijny obraz lub płaskorzeźbę zaprojektowanej tak aby łatwo nosić je podczas procesji. Artysta przekazał ceramiczne płaskorzeźby na rzecz kościoła w Nowym Sączu, jednak z początku obawiał się negatywnego przyjęcia ich przez publikę, gdyż jego wizja scen biblijnych mocno odbiegała od tradycyjnych przedstawień. Na szczęście, obawy Hasiora nie spełniły się – ludzie zgormadzeni na uroczystym poświęceniu i erygowaniu Drogi Krzyżowej zaaprobowali Stacje, a Komisja Diecezjalna ds. sztuki sakralnej bardzo pozytywnie oceniła prace, które miała przyjemność oglądać, gdy kilkukrotnie zwiedzała kościół.