Analizując bogate oeuvre Władysława Bakałowicza natrafić można w nim na różnorodne inspiracje artysty. Malarz, który kształcił się w kręgu warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych, już od samego początku znajdował się pod ogromnym wpływem akademizmu i malarstwa historycznego. Jego kompozycje odwoływały się zarówno do autentycznych wydarzeń z przeszłości, jak i stanowiły stylistyczne nawiązanie do danych realiów. Istotną datą w życiorysie twórcy jest rok 1863. Wówczas to wyjechał on do Paryża, w którym osiadł na stałe. Metropolia nad Sekwaną dała mu wiele nowych możliwości i postawiła przed nim nieoczekiwane wyzwania. Zbiory Luwru obfitujące w znakomite dzieła sztuki pozwoliły Bakałowiczowi na wielogodzinne studia warsztatowe. Wydaje się, że te wnikliwe obserwacje okazały się o wiele cenniejsze niż całe lata akademickiej nauki. Powstawać zaczęły wtedy sceny historyczne, dla których tematów dostarczała artyście historia Francji, a szczególnie okres panowania Henryka III Walezjusza. W tym czasie, jeszcze silniej niż dotychczas, uwidocznił się w jego obrazach wpływ XVII-wiecznego malarstwa holenderskiego. Bakałowicz, podobnie jak ci nastrojowi mistrzowie, tworzył kompozycje o niewielkim formacie, na których ukazywał kameralne wnętrza salonów, buduarów i komnat. W ślad za Holendrami kreował sceny o psychologicznym i emocjonalnym charakterze. Obok dworskich scen rodzajowych osadzonych w realiach renesansu doby Henryka III Walezjusza, ulubionym tematem Bakałowicza były przedstawiania eleganckich dam, najczęściej umiejscowionych w buduarowym wnętrzu. Wielokrotnie samotna modelka uchwycona zostaje w czasie toalety bądź przygotowań, czasami czyta książkę lub doręczony dopiero co list. Bez wątpienia w pracach tych można dostrzec wpływy takich artystów jak chociażby Jan Vermeer van Delft, Gabriël Metsu czy Gerard ter Borch. Odrębną kategorię w twórczości Bakałowicza zajmowały kobiece portrety już bez historycznego kostiumu. Do nich właśnie zalicza się prezentowany „Portret dziewczyny w kapeluszu z piórami” z paryskiego okresu twórczości artysty. Portretowana kobieta, w ujęciu do pasa, en trois quarts, z głową lekko zwróconą i pochyloną, przedstawiona jest w eleganckim, ciemnym stroju odpowiadającym modzie drugiej połowy XIX wieku. Ma na sobie czarną, zabudowaną suknię z długimi rękawami i wysokim dekoltem wykończonym białym koronkowym kołnierzykiem. Najbardziej efektownym elementem stroju jest czarny kapelusz o stosunkowo niewielkim rondzie, ozdobiony dużym, strusim piórem, które miękko opada ku tyłowi, nadającym kompozycji lekkości i elegancji. Włosy, jasne i falujące, spływają swobodnie na ramiona. Artysta modelował je delikatnymi, płynnymi pociągnięciami pędzla, wydobywając refleksy światła na poszczególnych pasmach oraz miękkość i objętość poprzez subtelne przejścia tonalne. Ciemną tonację stroju i tła przełamuje kontrastująca jasna karnacja modelki, jej jasne, rozpuszczone włosy, a także blik światła na perle kolczyka. Utrzymany w ciemnej, stonowanej tonacji portret łączy powściągliwą elegancję stroju z subtelnie modelowanym światłocieniem twarzy i włosów, a zarazem świadczy o sprawnym, swobodnym operowaniu pędzlem przez artystę, który z wyczuciem różnicuje faktury i buduje nastrój kompozycji.